คำฟ้องและคำให้การ
ความว่า จำเลยเป็นผู้รับอนุญาตให้ตั้งร้านจำหน่ายฝิ่น นายริ้วทั้งเป็นลูกจ้าจำเลยและมีหน้าที่ขายฝิ่น ได้ขายฝิ่นให้แก่บุคคลอื่นที่ไม่มีใบสำคัญประจำคนต่างด้าว และขายมูลฝิ่นแก่บุคคลมิใช่เป็นเจ้าพนักงาน
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษ
จำเลยให้การรับสารภาพ ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.ฝิ่น ๒๔๗๒ มาตรา ๒๙ พ.ร.บ.ฝิ่น ๒๔๘๕ (ฉะบับที่ ๕) มาตรา ๕ อนุมาตรา ๒ และ พ.ร.บ.ฝิ่น ๒๔๘๑ (ฉะบับที่ ๔) มาตรา ๖ ปรับเรียงกะทงโทษรวม ๑๕๐ บาท ลดฐานรับสารภาพกึ่งหนึ่ง คงปรับ ๗๕ บาท
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยฎีกาว่า จำเลยไม่ได้เป็นผู้ขายจะลงโทษจำเลยไม่ได้
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า การกระทำของจำเลยผู้รับใบอนุญาตไม่พ้นความรับผิดไปได้ แม้จำเลยจะได้มอบให้ลูกจ้างของจำเลยมีหน้าที่ขายฝิ่นแล้วก็ดี เพราะ พ.ร.บ.ฝิ่น เป็นกฎหมายพิเศษบัญญัติไว้ให้เป็นความผิดของผู้รับใบอนุญาตโดยฉะเพาะ จะนำหลัก ก.ม.ทั่วไปมาปรับกับคดีนี้หาได้ไม่ จำเลยจึงมีความผิดตามฟ้อง
ผลคำพิพากษา
พิพากษายืน
