คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยถูกจับฐานขัดคำสั่งเข้าพนักงาน ในระหว่างที่กำนันควบคุมตัวจำเลยเพื่อส่งเจ้าพนักงานสอบสวน จำเลยได้หลบหนีไป ขอให้ลงโทษจำเลยปฏิเสธ ศาลชั้นต้นฟังว่ายังไม่มีเหตุอันควรออกหมายจับตาม ป.วิ.อาญา ม.๖๖(๓) จำเลยมีได้ขัดขืนหมายเรียกหรือหมายนัดแต่อย่างใด หมายจับที่ออกในลักษณะนี้จึงไม่ชอบด้วย ก.ม.พิพากษายกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาปรับจำเลย ๑๒๐ บาท ตาม ก.ม.อาญา ม.๑๖๓
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าหมายจับรายนี้ออกไปโดยไม่ชอบตามที่ศาลชั้นต้นฟังมา และกำนันอุดมผู้จับก็ทราบว่านายบพิธปลัดอำเภอหาว่านายท่าแจ้งความเท็จจะให้จำเลยเป็นพยานให้ แต่จำเลยไม่ยอมเป็นพยานให้นายบพิธปลัดอำเภอ ใช่ว่ากำนันอุดมจะมุ่งกระทำหน้าที่จับจำเลยตามหมายจับโดยไม่ทราบต้นเหตุของการออกหมายจับนั้นเสียเลย จำเลยนำสืบน่าเชื่อได้ ว่านายบพิธขอร้องให้จำเลยกลับคำจำเลยไม่ยอมนายบพิธก็ให้กลับบ้าน แล้วต่อมาก็มีหมายจับเป็นเรื่องให้อำนาจในหน้าที่ไม่เป็นธรรม กรณีเช่นนี้หมายจับนั้น ใช้ไม่ได้และผู้จับก็รู้ต้นเหตุของการออกหมายจับนั้นว่าเป็นการบีบบังคับให้เข้าพลิกความจริง จึงไม่มีผิดฐานหลบหนี
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษากลับให้ยกฟ้องบังคับคดีตามศาลชั้นต้น
