คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าเมื่อ พ.ศ. ๒๔๙๖ ได้ซื้อห้องแถว ๑ ห้อง ณ ตลาดตาคลี อำเภอตาคลี จังหวัดนครสวรรค์ ห้องนี้จำเลยเช่าอยู่ และอยู่ต่อมาโจทก์ติดค่าเช่าเดือนละ ๓๐ บาท โดยการเช่าด้วยวาจา ครั้น พ.ศ. ๒๔๙๗ โจทก์ต้องการจะอยู่เองจึงแจ้งให้จำเลยออก จำเลยขอผัด ครั้นหมดกำหนดผัดจำเลยไม่ออก จึงมาฟ้องให้ศาลบังคับให้จำเลยออกจากห้องนั้นกับเรียกค่าเสียหาย จำเลยที่ ๒ แก้ว่าเดิมห้องนี้เป็นของนางสาตร์ เวชชกิจ ๆ ให้นายยกเช่า ๑๐ ปี ไปจดทะเบียนการเช่าต่ออำเภอ ต่อมานายยกให้จำเลยเช่าช่วง ๘ ปี โดยนางสาตร์รู้เห็นยินยอม เมื่อโจทก์ซื้อห้องก็ย่อมมีหน้าที่ที่จะต้องให้จำเลยเช่าให้ครบสัญญาด้วย ส่วนจำเลยที่ ๑ ให้การว่าอาศัยจำเลยที่ ๒ อยู่
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยออกจากห้องพิพาท
จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ตัดสินว่าโจทก์ย่อมมีหน้าที่ที่จะต้องให้จำเลยเช่าให้ครบ พิพากษายกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าโจทก์เป็นผู้รับโอนกรรมสิทธิ์ห้องพิพาทมาจากนางสาตร์เจ้าของเดิม ซึ่งตามประมวลกฎหมายแพ่ง ฯ ม.๕๖๙ วรรค ๒ ผู้รับโอนย่อมรับไปทั้งสิทธิและหน้าที่ของผู้โอนซึ่งมีต่อผู้เช่านั้นด้วย โจทก์จึงมีหน้าที่ปฏิบัติตามสัญญาซึ่งนางสาตร์เจ้าของเดิมทำไว้กับนายยกผู้เช่าเดิม ซึ่งตามสัญญายอมให้เช่าข่วงได้ การที่นายยกให้จำเลยที่ ๒ เช่าช่วงจึงเป็นการชอบ การที่นายยกให้จำเลยที่ ๒ เช่าโดยตกลงกัน+ปาก จะฟ้องร้องขอให้บังคับได้ตามประมวลกฎหมายแพ่ง ฯ ม.๕๓๘ ได้หรือไม่นั้น เป็นเรื่องระหว่างผู้เช่าเดิมกับผู้เช่าช่วงมิใข่ระหว่างผู้ให้เช่ากับผู้เช่าช่วง ผู้ให้เช่าจะอ้างเหตุของการเช่าอันไม่มีหลักฐานเป็นหนังสือระหว่างผู้เช่าเดิมกับผู้เช่าช่วงมาเป็นเหตุฟ้องขับไล่จำเลยซึ่งเป็นผู้เช่าช่วงออกได้ไม่ เพราะผู้เช่าช่วงได้เช่าอยู่โดยอาศัยสิทธิของผู้เช่าเดิม
ผลคำพิพากษา
จึงพิพากษายืน.(มนูภันย์วิมลสาร-พิบูลย์ไอศวรรย์-ประศาสน์วินิจฉัย)นายสมบัติ วังตาล - หลวงปรีชาดุลยกิจ -
