เนื้อความคำพิพากษา
ที่เปนของโจทย์ทำมากว่า ๑๐ ปี แล้วน้ำน้อยไม่เข้าทุ่งเสีย ๒ - ๓ ปี โจทย์ทำไม่ได้ ครั้นปีต่อมาน้ำมาก โจทย์จึงเข้าทำ ในระหว่างที่โจทย์ไม่ได้ทำ จำเลยได้ขอใบเหยียบย่ำจับจองทับที่นาของโจทย์ ฎีกาตัดสินว่า ใบเหยียบย่ำของจำเลยใช้ไม่ได้ เพราะโจทย์ไม่ได้ทอดทิ้ง ตามฎีกาที่ ๒/๒๔๕๗ ให้ขับไล่จำเลย
