พระราชบัญญัติ
พระราชบัญญัติว่าด้วยการจำหน่ายที่ดินซึ่งเป็นกรรมสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ในท้องที่ตำบลคลองประเวศ อำเภอบ้านโพธิ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา พ.ศ. 2562
5 มาตรา · ประกาศ 20 มี.ค. 2562
สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมหาวชิราลงกรณ บดินทรเทพยวรางกูร มีพระราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ประกาศว่า โดยที่เป็นการสมควรจำหน่ายที่ดินซึ่งเป็นกรรมสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ในท้องที่ตำบลคลองประเวศ อำเภอบ้านโพธิ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้ตราพระราชบัญญัติขึ้นไว้โดยคำแนะนำและยินยอมของสภานิติบัญญัติแห่งชาติทำหน้าที่รัฐสภา ดังต่อไปนี้
สมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมหาวชิราลงกรณ บดินทรเทพยวรางกูร ให้ไว้ ณ วันที่ ๑๗ มีนาคม พ.ศ. ๒๕๖๒ เป็นปีที่ ๔ ในรัชกาลปัจจุบัน
มาตรา 1
พระราชบัญญัตินี้เรียกว่า “พระราชบัญญัติว่าด้วยการจำหน่ายที่ดินซึ่งเป็นกรรมสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย ในท้องที่ตำบลคลองประเวศ อำเภอบ้านโพธิ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา พ.ศ. ๒๕๖๒”
มาตรา 2
พระราชบัญญัตินี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป
มาตรา 3
ให้จำหน่ายที่ดินซึ่งเป็นกรรมสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย โฉนดที่ดินเลขที่ ๕๗๔๘ เนื้อที่ประมาณ ๒ ไร่ ในท้องที่ตำบลคลองประเวศ อำเภอบ้านโพธิ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา
มาตรา 4
ให้มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัยจำหน่ายที่ดินที่ระบุไว้ในมาตรา ๓ และเมื่อได้จดทะเบียนสิทธิและนิติกรรมโอนกรรมสิทธิ์ในที่ดินแล้ว ให้มหาวิทยาลัยประกาศในราชกิจจานุเบกษา ในประกาศนั้นให้แสดงวันที่โอนกรรมสิทธิ์ในที่ดิน ชื่อผู้ซื้อที่ดินและราคาที่จำหน่ายไว้ด้วย
มาตรา 5
ให้รัฐมนตรีว่าการกระทรวงศึกษาธิการรักษาการตามพระราชบัญญัตินี้
ผู้รับสนองพระราชโองการ พลเอก ประยุทธ์ จันทร์โอชา นายกรัฐมนตรี
หมายเหตุ :- เหตุผลในการประกาศใช้พระราชบัญญัติฉบับนี้ คือ เนื่องจากนางเน้ย พูนสิน ได้อุทิศที่ดิน ในท้องที่ตำบลคลองประเวศ อำเภอบ้านโพธิ์ จังหวัดฉะเชิงเทรา เนื้อที่ประมาณ ๒ ไร่ ตามโฉนดที่ดินเลขที่ ๕๗๔๘ ให้เป็นกรรมสิทธิ์แก่มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย
โดยมีวัตถุประสงค์ให้มหาวิทยาลัยจำหน่ายหรือแลกเปลี่ยนที่ดินเพื่อประโยชน์ในการนำรายได้มาสนับสนุนการบริหารงานของมหาวิทยาลัยได้ แต่โดยที่มาตรา ๑๒ (๑) วรรคสอง แห่งพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย พ.ศ. ๒๕๔๐ บัญญัติให้การจำหน่ายอสังหาริมทรัพย์ของมหาวิทยาลัย
ให้กระทำได้เฉพาะอสังหาริมทรัพย์ที่ได้มาโดยมีผู้อุทิศให้ ซึ่งมีวัตถุประสงค์ให้จำหน่ายได้ และมาตรา ๑๖ แห่งพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย พ.ศ. ๒๕๔๐ บัญญัติให้กรรมสิทธิ์ในอสังหาริมทรัพย์ของมหาวิทยาลัยจะจำหน่ายหรือโอนได้ก็แต่โดยพระราชบัญญัติ จึงจำเป็นต้องตราพระราชบัญญัตินี้
