คดีที่ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ขับไล่จำเลยและให้รื้อถอนบ้านเรือนออกไปจากที่พิพาทและไม่บังคับให้จำเลยใช้ค่าเสียหายตามที่โจทก์ขอ แต่ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้จำเลยใช้ค่าเสียหาย 100 บาทและเดือนต่อๆไปอีกเดือนละ 2 บาทนับแต่วันฟ้องจนกว่าจำเลยจะ …
โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยไปจดทะเบียนการซื้อขายตามสัญญาซื้อขายที่ดิน ถ้าศาลบังคับให้ตามฟ้อง ก็จะมีผลให้โจทก์ได้ที่ดินราคา 3,000 บาทตามสัญญาซื้อขายนั้น คดีเช่นนี้เป็นคดีมีทุนทรัพย์ 3,000 บาทเมื่อจำเลยยอมลงนามในสัญญาซื้อขายไปทั้งๆ ที …
คดีแพ่งที่มีทุนทรัพย์ไม่เกินกว่า 5,000 บาทนั้น จะฏีกาในข้อเท็จจริงได้หรือไม่ ต้องแล้วแต่ว่าศาลสั่งรับฏีกาเมื่ดใดไม่ใช่ถือเอาวันที่โจทก์ฟ้องคดีในศาลชั้นต้น เมื่อจำเลยยื่นฎีกาเมื่อใช้ ป.วิ.แพ่ง มาตรา 248 ตามที่แก้ไขพ.ศ. 2499 แล้วก็ต …
การกระทำอย่างไรเป็นการครอบครองหรือไม่เป็นปัญหาข้อกฎหมาย ตามประมวลรัษฎากรเป็นเรื่องบัญญัติว่าบุคคลเช่นไรมีหน้าที่จะต้องเป็นผู้เสียภาษีหาใช่ว่าบุคคลเช่นนั้นต้องถือว่าเป็นผู้ครอบครองที่ดินไม่
คดีสองเรื่องพิพาทเกี่ยวกับทรัพย์รายเดียวกัน สำนวนแรก+ทุนทรัพย์มาเกิน 2,000 บ.ส่วนสำนวนหหลังตั้งทุนทรัพย์มาไม่เกิน 2,000 บ. (คือ 2000 บ.) ดังนั้นฉะเพาะคดีหลังย่อมต้องห้ามฎีกาในข้อเท็จจริงตาม ป.วิ.แพ่ง ม.248 (อ้างฎีกาที่ 79,80/94) ก …
คดีที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาเพียงแก้ไขจำนวนเงินที่จำเลยจะได้รับให้น้อยลง ถือเป็นแก้น้อย เมื่อคดีมีทุนทรัพย์ที่พิพาทไม่เกิน 5,000 บาท จึงต้องห้ามมิให้ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง
คดีที่โจทก์ฟ้องให้จำเลยส่งมอบที่ดินที่จำเลยขายฝากไว้แก่โจทก์ โดยอ้างว่าตกเป็นสิทธิแก่โจทก์ตามสัญญาขายฝากแล้ว จำเลยต่อสู้ว่าเป็นนิติกรรมอำพราง ความจริงเป็นเรื่องจำนองกัน ดังนี้ เท่ากับจำเลยเถียงว่าโจทก์ไม่ได้กรรมสิทธิ์ จึงเป็นคดีมี …
การที่ศาลอุทธรณ์พิพากษายกอุทธรณ์จำเลยนั้นถือได้ว่าศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยในประเด็นที่จำเลยอุทธรณ์แล้วฎีกาในปัญหาที่ว่า จำเลยประมาทเลินเล่อหรือไม่และฝ่ายจำเลยเป็นฝ่ายละเมิดหรือไม่ เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง เมื่อคดีมีทุนทรัพย์ไม่เกิน …
ฟ้องโจทก์ตีราคาทรัพย์พิพาททั้งหมดเป็นจำนวน 6,000 บาทแต่โจทก์ขอแบ่งทรัพย์พิพาทเพียงกึ่งหนึ่งโดยตีราคาเป็นจำนวน 3,000 บาท จำเลยต่อสู้ว่าโจทก์ไม่ควรได้รับส่วนแบ่ง ดังนี้ เป็นคดีมีทุนทรัพย์ 3,000 บาทการจะพิจารณาว่าคดีแพ่งใดต้องห้ามฎีก …
คดีทุนทรัพย์กว่า 2,000 บาท ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาต้องกัน ให้จำเลยชำระเงินแก่โจทก์ไม่เกิน 2,000บาท จึงไม่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248
ยื่นฎีกาเมื่อประกาศใช้พระราชบัญญัติแก้ไขเพิ่มเติมประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง (ฉบับที่ 5)พ.ศ.2499 แล้ว ต้องใช้กฎหมายซึ่งแก้ไขใหม่บังคับ เมื่อคดีมีทุนทรัพย์ไม่เกิน 5,000 บาท และศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้น จึงต้องห้ามฎีกาใน …
ฎีกาคัดค้านข้อวินิจฉัยที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาขับไล่จำเลยโดยฟังข้อเท็จจริงว่าห้องเช่าเป็นของโจทก์เป็นฎีกาโต้เถียงในปัญหาข้อเท็จจริงส่วนฎีกาที่ว่าศาลพิพากษาให้จำเลยใช้ค่าเสียหายเกินคำขอของโจทก์นั้น เป็นปัญหาเกี่ยวด้วยความส …
การวินิจฉัยคำพยานว่าสุจริตหรือไม่และเข้าครอบครองแต่เมื่อไร เป็นการวินิจฉัยในปัญหาข้อเท็จจริง
ฎีกาว่า จำเลยไม่ได้ทำสัญญาเช่ากับโจทก์เป็นฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง
คดีร้องขัดทรัพย์ที่มีทุนทรัพย์เกินกว่า 2,000 บาทแม้คู่ความจะทำสัญญาประนีประนอมยอมความยอมชำระเงินกันเพียง1,600 บาท ก็ถือว่าคดีมีทุนทรัพย์เกิน 2,000 บาท ไม่ต้องห้ามฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริง
คดีมีทุนทรัพย์เกินกว่าสองพันบาท แม้ในชั้นอุทธรณ์ฎีกาคู่ความจะได้โต้เถียงกันเฉพาะทรัพย์ที่มีราคาไม่ถึงสองพันบาท และศาลอุทธรณ์พิพากษายืน ก็ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงเฉพาะทรัพย์ที่มีราคาไม่เกินสองพันบาทนั้นได้
การที่จะฎีกาปัญหาข้อเท็จจริงในชั้นบังคับคดีได้หรือไม่เพียงใดนั้น ต้องถือเอาคดีเดิมเป็นหลักในการพิจารณากล่าวคือถ้าคดีเดิมฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงได้ ชั้นบังคับคดีก็ฎีกาในปัญหาข้อเท็จจริงได้
คดีสองเรื่องพิพาทเกี่ยวกับทรัพย์รายเดียวกัน สำนวนแรกตั้งทุนทรัพย์มาเกิน 2,000 บาท ส่วนสำนวนหลังตั้งทุนทรัพย์มาไม่เกิน 2,000 บาท (คือ2,000 บาท ดังนั้นเฉพาะคดีหลังย่อมต้องห้ามฎีกาในข้อเท็จจริงตาม ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตร …
คดีที่ฟ้องขอแสดงสิทธิที่จะจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าได้ดีกว่าผู้อื่นตามความใน ม.17 แห่ง พ.ร.บ.เครื่องหมายการค้า พ.ศ.2474 นั้น เป็นคดีที่ขอให้ปลดเปลื้องทุกข์อันไม่อาจคำนวนเป็นราคาจริงได้ตาม ม.189 (3) แม้ในฟ้องจะได้กล่าวอ้างว่าเครื่ …
โจทก์ฟ้องว่าห้องพิพาทโจทก์ซื้อมาจากเจ้าของเดิม โจทก์ได้บอกเลิกสัญญาเช่ากับจำเลยแล้ว ขอให้ขับไล่จำเลยและบริวาร จำเลยต่อสู้ว่าโจทก์ยังไม่ได้บอกกล่าว จำเลยได้รับความคุ้มครองตาม พระราชบัญญัติควบคุมค่าเช่าฯก่อนพิจารณาโจทก์จำเลยรับกันว่ …
