คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยทั้งสี่ฐานปล้นทรัพย์โดยใช้ปืนยิงขู่และทำร้ายเจ้าทรัพย์เกิดอันตรายแก่กายตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 340 และให้คืนหรือใช้ราคาทรัพย์ที่ยังไม่ได้คืนด้วยจำเลยทั้ง 4 คนให้การรับสารภาพ แต่ต่อมาจำเลยที่ 1 กลับปฏิเสธศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาจำคุกจำเลยที่ 2 ที่ 3 ที่ 4 คนละ 10 ปี จำคุกจำเลยที่ 1 มีกำหนด 13 ปี 4 เดือน และให้ร่วมกันคืนหรือใช้ราคาทรัพย์ที่ยังไม่ได้คืนจำเลยทั้ง 4 คนอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 1 ผู้เดียวฎีกา โดยกล่าวข้อความว่า จำเลยไม่เห็นพ้องด้วยคำพิพากษาศาลล่าง จึงฎีกาเพื่อศาลสูงได้วินิจฉัยในเหตุผลของพยานทั้งสองฝ่ายประกอบคำพิพากษาศาลล่างที่จำเลยฟังว่า ยังมีการคลาดเคลื่อนต่อเหตุผลข้อเท็จจริงอยู่หลายประการ.....ที่จำเลยยังไม่สามารถคัดสำนวนไปประกอบทำฎีกาทันภายในกำหนดอายุความฎีกา จึงขอยื่นฎีกาไว้แต่เพียงย่อ
ดังนี้ศาลฎีกาเห็นว่าฎีกาจำเลยไม่ได้ระบุข้อเท็จจริงหรือข้อกฏหมายขึ้นอ้างอิงให้เห็นว่าคำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์คลาดเคลื่อนในข้อใด เป็นฎีกาซึ่งมิได้เป็นไปตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 193, 225 ไม่เป็นฎีกาที่ชอบด้วยกฏหมายพิพากษายกฎีกาจำเลย
