คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าจำเลยเป็นพนักงานรถไฟก่อนที่รถไฟจะออกจากสถานีได้มีผู้มาแจ้งว่ามีผู้นำฝิ่นเถื่อนขึ้นมาบนรถไฟขบวนที่จำเลยประจำอยู่ ม.แล ย.ซึ่งเป็นตำรวจที่รักษาการณ์อยู่ ณ ที่นั้นจึงตรงเข้าไปจะทำการตรวจค้นก็ถูกจำเลยผลักใสไม่ยอมให้ตรวจค้นอ้างว่าข้อบังคับกรมรถไฟห้าม ต้องได้รับอนุญาตจากสารวัดรถจักรเสียก่อน จึงจะทำการตรวจค้นได้ ภายหลังที่ได้รับอนุญาตจากสารวัดรถจักรแล้วจำเลยก็ยอมให้ค้นก็ไม่ได้ฝิ่นของกลาง โจทก์หาว่าจำเลยสมคบกันขัดขวางแลใช้กำลังต่อสู้เจ้าพนักงานผู้กระทำการตามหน้าที่อันชอบด้วยกฎหมาย จึงฟ้องให้ลงโทษตามมาตรา ๑๑๙-๑๒๐ ศาลล่างทั้ง ๒ เห็นว่าจำเลยได้กระทำไปโดยปฏิบัติตามข้อบังคับของกรมรถไฟที่ได้ตกลงไว้กับกรมสรรพสามิตต์โดยมีเหตุผลอันสมควรและเชื่อว่าชอบด้วยกฎหมาย จึงไม่ควรรับโทษตามมาตรา ๕๒ พิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกาว่าจำเลยไม่ควรได้รับความคุ้มครองตาม ม.๕๒ เพราะได้กระทำการโดยทุจจริต
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าข้อที่ว่าจำเลยกระทำการโดยสุจริตหรือทุจจริตนั้นเป็นข้อเท็จจริงซึ่งศาลฎีกาต้องฟังตามศาลล่างที่ว่าจำเลยไม่ได้กระทำโดยทุจจริต
โจทก์ฎีกาไม่ได้ แลเห็นว่าแม้คำสั่งของกรมรถไฟจะชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ก็ตามเมื่อศาลล่างฟังว่าจำเลยได้กระทำไปโดยมีเหตุผลที่ควรเชื่อว่าเป็นคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายจำเลยจึงได้รับความคุ้มครองตาม ม.๕๒
Result
จึงพิพากษายืน+()ศาลชั้นต้น - นายเชียรศาลอุทธรณ์ - พระเทพปัญญา
