คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าทางรายพิพาทอยู่ในโฉนดของจำเลย โจทก์กับพวกเคยใช้ทางนี้มาประมาณ ๒๐ ปีแล้ว โดยเดิมที่นี้เป็นของมารดาแลยายโจทก์ ภายหลังตกเป็นของญาติโจทก์ แลระวางนั้นทางพิพาทรกร้างไม่ได้ทำประโยชน์อย่างใด บัดนี้จำเลยได้ซื้อไว้แลทำเป็นนาขึ้น แลห้ามโจทก์ไม่ให้เดิรโจทก์จึงฟ้องขอให้เปิด
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า การที่โจทก์เดิรลัดในทางพิพาทก็โดยอาศัยพี่น้องโจทก์ยินยอมให้เดิร เพราะขณะนั้นยังรกร้างอยู่ แลก็ปรากฎว่ามีทางหลวงอีกทางหนึ่งซึ่งสาธารณชนใช้ไปมาได้ แต่เป็นหล่มแลอ้อมกว่าทางพิพาทเล็กน้อยเท่านั้น ซึ่งเป็นการสะดวกที่โจทก์จะใช้ทางนี้อยู่แล้ว ไม่มีเหตุที่จะยอมให้โจทก์ถือประโยชน์ส่วนตัวมาตัดสิทธิจำเลยได้ ให้ยกฟ้องโจทก์
