คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเป็นพลทหารประจำการหลบหนีราชการทหารไปเกินกว่า ๑๕ วัน แล้วไปกระทำผิดฐานทำร้ายร่างกายราษฎรสามัญ จึงขอให้ลงโทษ ศาลเดิมเห็นว่า ศาลพลเรือนไม่มีอำนาจรับคดีไว้พิจารณาตามพระธรรมนูญศาลทหารบกพ.ศ.๒๔๖๕ ม.๓๘ ข้อ ๑ จึงพิพากษาให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าตามพระธรรมนูญศาลทหารบก ม.๓๘ ข้อ ๑ บัญญัติไว้ว่าทหารประจำการอยู่ในอำนาจศาลทหารบกแลการที่จำเลยหลบหนีราชการทหารไปเกินกว่า ๑๕ วันก็ไม่มีบทบัญญัติให้พ้นประจำการอย่างไร จึงต้องถือว่าจำเลยยังคงเป็นทหารประจำการ ส่วนประมวลอาชญาทหารร.ศ.๑๓+ ม.๔๕ เป็นบทบัญญัติระบุความผิดฐานหลบหนีราชการทหารไม่เกี่ยวกับเรื่องอำนาจศาลจึง
Result
พิพากษายืนตามศาลล่าง
