คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยบังอาจถืออาวุธปืนเข้าไปในบ้านโจทก์อันเป็นการรบกวนการครอบครองอสังหาริมทรัพย์ของโจทก์ นายวีระ สุราช บุตรโจทก์ซึ่งอยู่เฝ้าบ้านห้ามมิให้จำเลยเข้าในบริเวณบ้านโจทก์ จำเลยไม่เชื่อฟัง ถืออาวุธวิ่งเข้าไป บุตรชายโจทก์กลัวกระโดดเรือนหนีไป ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 362, 365(1) (2)
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วประทับฟ้องจำเลยให้การปฏิเสธและตัดฟ้องว่า ฟ้องโจทก์ไม่แสดงรายละเอียดเกี่ยวกับสถานที่เกิดเหตุ จำเลยไม่สามารถต่อสู้คดีได้ เป็นฟ้องที่ไม่ถูกต้อง ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นงดสืบพยานโจทก์แล้ววินิจฉัยว่า โจทก์ไม่ได้บรรยายรายละเอียดเกี่ยวกับสถานที่ซึ่งเกิดการกระทำผิดดังที่โจทก์กล่าวหาพอที่จะให้จำเลยเข้าใจได้ดี เป็นการยากที่จำเลยจะรู้ว่าความผิดที่โจทก์กล่าวหานี้ได้เกิดขึ้น ณ สถานที่บ้านแห่งใดของโจทก์และเกิด ณ ตำบลใด จึงเป็นฟ้องที่ไม่ถูกต้องตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5) พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า คำว่า สถานที่ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 158(5)
นั้น หมายถึงสถานที่ที่เกิดกระทำผิดหาได้กำหนดไว้โดยเฉพาะเจาะจงว่าจะต้องระบุว่าอยู่หมู่ใด ตำบลใดเสมอไปไม่ เพียงแต่กล่าวไว้พอสมควรที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดีเป็นการเพียงพอแล้ว ทั้งนี้ ต้องพิจารณาเป็นเรื่อง ๆ ไป เฉพาะคดีนี้ปรากฏว่าเป็นคดีที่ราษฎรเป็นโจทก์ จำเลยเป็นครูประชาบาล ในคำฟ้องของโจทก์ระบุว่า โจทก์จำเลยต่างอยู่บ้านใกล้เคียงบ้านหนองแก ตำบลยางหล่อ อำเภอหนองบัวลำภู จังหวัดอุดรธานี เมื่อโจทก์บรรยายฟ้องกล่าวหาว่าจำเลยได้บังอาจเข้าไปในบ้านโจทก์ แม้โจทก์จะไม่ลงว่าบ้านโจทก์ตั้งอยู่ที่ตำบล อำเภอและจังหวัดใดก็ดี ศาลฎีกาโดยโดยที่ประชุมใหญ่เห็นว่า การบรรยายฟ้องโจทก์ดังกล่าว ย่อมทำให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดีว่า
การกระทำผิดเกิด ณ สถานที่ใด เพราะโจทก์จำเลยเป็นคนอยู่ในละแวกหมู่บ้านเดียวกัน ถือได้ว่าโจทก์ได้บรรยายรายละเอียดที่เกี่ยวกับสถานที่พอสมควรเท่าที่จะให้จำเลยเข้าใจข้อหาได้ดีตามความในมาตรา 158(5) แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาแล้ว ฟ้องโจทก์จึงเป็นฟ้องสมบูรณ์ที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์โดยงดสืบพยานโจทก์ ศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาโจทก์ฟังขึ้นพิพากษายกคำพิพากษาศาลล่างทั้งสอง ให้ศาลชั้นต้นดำเนินการพิจารณาแล้วพิพากษาใหม่ตามรูปคดี
