คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าโคของกลางเป็นของจำเลยโดยจำเลยซื้อจากนายสอนแลนายโข่ ชำระราคาแล้วแต่ฝากนายสอน นายโข่เลี้ยงไว้ ต่อมานายสีเอาโคนั้นไปจากนายสอน นายโข่ จำเลยจึงติดตามไปจับเอาโคนั้นมาต่อหน้านายวงศ์ผู้เลี้ยงโดยมิได้ใช้การลอบลักหรือกำลังอย่างใด แลก่อนที่จำเลยจะไปเอาโคนี้จำเลยได้เล่าเหตุการณ์ให้นายสิบตำรวจเอกสมบุญฟัง ทั้งขอให้ไปจับด้วย จึงมีปัญหาว่าจำเลยจะมีผิดฐานลักหรือไม่
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า พฤตติการณ์แห่งคดีนี้จำเลยมีฉายาแห่งสิทธิเป็นข้อแก้การที่จำเลยทำไปจะฟังว่าจำเลยมีเกยบจิตตเป็นขโมยไม่ได้ จำเลยยังไม่มีผิดฐานลัก
