คำฟ้องและคำให้การ
ศาลมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์จำเลยเด็ดขาด นางบัวศรีเจ้าหนี้ยื่นคำขอรับชำระหนี้นายอุ้ยเขี่ยมเจ้าหนี้คัดค้าน เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์รายงานศาลชั้นต้นว่า เจ้าหนี้ขอรับชำระหนี้ในฐานเป็นเงินค่ายืมตามเช็คมิได้ขอรับชำระหนี้ โดยอาศัยเช็คเป็นมูลหนี้ ข้อเท็จจริงเป็นเรื่องกู้ยืมเงินกันแต่ไม่มีหลักฐานเป็นหนังสือนอกจากเช็ค ซึ่งไม่เป็นหลักฐานแห่งการกู้ยืมเจ้าหนี้จึงต้องห้ามมิให้ขอรับชำระหนี้ตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ.๒๔๘๓ มาตรา ๙๔ ควรยกคำร้อง ศาลชั้นต้นสั่งเห็นชอบตามความเห็นของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ นางบัวศรีผู้ขอรับชำระหนี้ อุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า แม้เช็คมิใช่หลักฐานการกู้ยืมเงินก็จริง แต่เจ้าหนี้ยื่นคำขอรับชำระหนี้ภายในอายุความ ๑ ปี จึงมีสิทธิรับชำระหนี้ในฐานผู้ทรงเช็คได้ การกู้ยืมเป็นแต่มูลเหตุให้ออกเช็คเพื่อชำระหนี้เท่านั้น พิพากษากลับ ให้นางบัวศรีเจ้าหนี้ได้รับชำระหนี้ตามขอ เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า คำขอรับชำระหนี้ของนางบัวศรีเจ้าหนี้อ้างว่าลูกหนี้เป็นหนี้อยู่ ๒๐,๐๐๐ บาท เป็นค่ายืมโดยจ่ายเช็คให้ไว้ มีเช็คเป็นหลักฐานดังนี้ แม้เช็คไม่เป็นหลักฐานที่จะใช้บังคับคดีในทางกู้ยืมเงิน แต่เช็คก็เป็นมูลหนี้ประการหนึ่ง ซึ่งคำขอรับชำระหนี้ดังกล่าวเป็นคำขอรับชำระหนี้โดยอาศัยเช็คเป็นมูลหนี้รวมอยู่ด้วย ไม่ใช่เป็นแต่เพียงคำขอรับชำระหนี้โดยอาศัยการกู้ยืมเป็นมูลหนี้แต่อย่างเดียว
Result
พิพากษายืน ยกฎีกาเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์.
