คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ ศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่า รถรางได้ชนรถยนต์ตอนท้ายในขณะที่รถยนต์กำลังจะเบนหัวจะหนีออกนอกทางรถราง เหตุที่ชนเพราะจำเลยขับเร็ว จึงห้ามล้อไม่ทันเป็นความประมาทของจำเลย พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 336(15) พระราชบัญญัติจราจรทางบก 2477 มาตรา 29, 66 และพระราชบัญญัติจราจรทางบก (ฉบับที่ 3) มาตรา 4 ให้ปรับจำเลย 50 บาท
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาปรึกษาคดีแล้ว จำเลยคัดค้านว่า การกระทำของจำเลยไม่เป็นผิดตามกฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 336(15) เพราะกฎหมายบทนี้ปรับโทษการกระทำให้รถโดนกันโดยไม่ได้ประพฤติตามข้อบังคับสำหรับการขับขี่ ซึ่งตามสำนวนไม่มีหลักฐานพยานว่า ประพฤติผิดข้อบังคับอะไร
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าตามข้อเท็จจริงซึ่งศาลล่างทั้งสองฟังต้องกันมาว่า จำเลยขับรถเร็วไม่ระมัดระวัง เป็นการประมาทเลินเล่อจึงชนรถยนต์ประจำทางตอนท้ายเสียหาย การประมาทของจำเลยเป็นการฝ่าฝืน พระราชบัญญัติจราจรทางบก 2477 มาตรา 29 ข้อ 4จำเลยจึงต้องผิดตาม กฎหมายลักษณะอาญา มาตรา 336(15) อีกบทหนึ่งคงพิพากษายืน
