คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าจำเลยนำธนบัตร์ปลอมไปใช้ซื้อป่านเขาและหนังของผู้มีชื่อ โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษฐานใช้ธนบัตร์ปลอมและฉ้อโกง ศาลชั้นต้นลงโทษจำเลยตามกฎหมายอาญามาตรา ๒๐๓ ส่วนข้อหาฐานฉ้อโกง ให้ยกรวมตลอดทั้งที่ขอให้จำเลยคืนทรัพย์ให้เจ้าทรัพย์ด้วย
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นในข้อที่ลงโทษจำเลยตาม ม. ๒๐๓ และยกฐานฉ้อโกง แต่ในเรื่องคืนของกลางนั้น เห็นว่าเมื่อมีตัวเจ้าของปรากฎแน่นอนเช่นนี้แล้วศาลก็มีอำนาจคืนแก่เจ้าได้ โดยไม่จำต้องคกนึงถึงสิทธิเรียกร้องของอัยยการตามประมวลวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๔๙ จึงให้คืน ของกลางแก่เจ้าทรัพย์ไป
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลฎีกาพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์และให้คืนป่านของกลางแก่เจ่าของตามประมวลวิธีพิจารณาความอาญา ม. ๔๙
