คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า ซื้อที่พิพาทจากนายบ๋า โดยทำหนังสือซื้อขายกันต่อคณะกรมการอำเภอตั้งแต่ พ.ศ. 2471 ครั้นเมื่อ พ.ศ. 2491 จำเลยเข้าแย่งกรรมสิทธิ์ ขอให้ศาลแสดงกรรมสิทธิ์จำเลยต่อสู้ว่าที่พิพาทเป็นที่รกร้างว่างเปล่า จำเลยจับจองได้รับใบเหยียบย่ำมาศาลชั้นต้นฟังข้อเท็จจริงว่า โจทก์ซื้อที่พิพาทจากนายบ๋าซึ่งมีบริเวณเป็นนาเพียง 3 ไร่ นอกนั้นเป็นที่รกร้างว่างเปล่าโจทก์มิได้เอาใจใส่ดูแล เป็นแต่ฝากผู้อื่นซึ่งไม่รู้เขตที่แน่นอนโจทก์มิได้ครอบครองที่ซึ่งเป็นป่า คงครอบครองเฉพาะที่ซึ่งนายหลำทำนา จึงพิพากษาว่า ที่ดินส่วนที่เป็นนาเป็นของโจทก์นอกนั้นยกฟ้องศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ที่พิพาทนี้แม้โจทก์จะซื้อไว้มีสัญญาซื้อขายก็ดี แต่ก็ได้ทิ้งให้รกร้างว่างเปล่าหลายปี จนกระทั่งจำเลยเข้ามาจับจอง เจ้าพนักงานผู้ไปทำการรังวัด ก็เห็นเป็นที่ว่างเปล่าจึงออกใบเหยียบย่ำให้จำเลย แสดงว่าเป็นที่ซึ่งโจทก์ได้ทอดทิ้งไว้จำเลยผู้ขอจับจองและเข้าครอบครองจึงมีสิทธิดีกว่าโจทก์พิพากษายืน
