คำฟ้องและคำให้การ
คดี ๓ สำนวนนี้
โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยออกจากตึกเช่าของโจทก์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาขับไล่นายยู่ฮะจำเลย ส่วนสำนวนนายโชติ นางลั้ง พิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน โจทก์ และนายยู่ฮะ
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลฎีกาตรวจสำนวนแล้ว ปัญหาข้อกฎหมายที่ว่าสัญญาเช่าระบุว่าเช่าเพื่อประกอบการค้าส่วนใหญ่ จำเลยจะนำสืบว่าเช่าเพื่อใช้เป็นที่อยู่อาศัย เป็นส่วนใหญ่ได้หรือไม่นั้น
ศาลฎีกาเห็นว่า แม้หนังสือสัญญาเช่ามีระบุไว้ดังข้อฎีกาของโจทก์ก็ตามถ้าหากผู้เช่าใช้สถานที่เช่าเพื่อการอย่างอื่นโดยฝ่ายผู้ให้เช่ามิได้ทักท้วงว่ากล่าว ก็เป็นการยินยอมให้ใช้สถานที่เช่าเพื่อการอย่างอื่นได้ ฉะนั้นจำเลยจึงนำสืบถึงข้อเท็จจริงที่ได้ปฏิบัติมาต่อกันได้ ไม่เป็นการสืบแก้ไขเปลี่ยนแปลงเอกสารอันต้องห้ามตาม ป.ม.วิ.แพ่ง มาตรา ๙๔ ในคดีที่นางลั้งเป็นจำเลย โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเช่าห้องเพื่อประกอบการค้าเป็นส่วนใหญ่ จำเลยให้การว่าเช่าเป็นที่อยู่อาศัยเป็นส่วนใหญ่ ดังนี้ เป็นคำให้การที่เข้าอยู่ในข่าย พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า ฯลฯ แล้ว การนำสืบและคำวินิจฉัยของศาลที่เป็นไปในทางว่า การเช่าของจำเลยอยู่ในความควบคุมตาม พ.ร.บ.ควบคุมค่าเช่า ฯ หรือไม่ จึงไม่เป็นการนอกประเด็นฯลฯ
Result
จึงพิพากษายืน
