คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ กับพวก และจำเลยที่ ๓ กับพวกมีอาวุธมีดไม้และปืนพกสั้นเป็นอาวุธ สมัครใจทำร้ายร่างกายโดยมีเจตนาจะฆ่ากันและกัน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๘,๘๐, ๘๓ ริบปืนพก ๒ กระบอกของกลาง
จำเลยทั้งสามให้การว่า ได้สมัครใจวิวาททำร้ายร่างกายซึ่งกันและกันแต่ไม่มีเจตนาฆ่า
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งสามมีความผิดตามฟ้อง จำคุกคนละ ๑๐ ปี ลดโทษกึ่งหนึ่ง คงจำคุกคนละ ๕ ปี ปืนของกลางริบ
จำเลยทั้งสามอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่ารูปคดีเป็นเรื่องสมัครใจวิวาททำร้ายร่างกายกันโดยไม่มีเจตนาจะฆ่า พิพากษาแก้ว่า จำเลยทั้งสามมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๕ ให้จำคุกคนละ ๖ เดือน ปืนของกลางไม่ได้ความชัดว่าได้ใช้ยิงจำเลยที่ ๓ จึงไม่ควรริบ คืนให้จำเลยที่ ๑ ที่ ๒ ไป
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังว่า รูปคดียังฟังไม่ถนัดว่าการวิวาททำร้ายกันในคดีนี้ได้มีการใช้อาวุธปืนยิงกันด้วย ส่วนบาดแผลที่นายเชิดถูกแทงที่รักแร้ขวาลึก ๓ เซนติเมตร นายสุวรรณ ถูกแทงที่ชายโครงลึกแฉลบไปใต้ผิวหนัง๔ เซนติเมตร นายพัดถูกแทงที่หน้าอกซ้ายเหนือราวนม ลึก ๓ เซนติเมตรแผลของบุคคลทั้งสามนี้แพทย์ลงความเห็นว่ารักษา ๑๐ วันหาย และอาวุธที่ใช้ทำร้ายร่างกายก็จับไม่ได้ จึงไม่ใช่บาดแผลฉกรรจ์ จะอนุมานเอาว่าผู้ทำร้ายเจตนาจะฆ่าผู้ถูกทำร้ายให้ถึงตายหาควรไม่
Result
พิพากษายืน
