Supreme Court Judgment, B.E. 2492 (ref. 89029)

คำฟ้องและคำให้การ

โจทก์ฟ้องว่า นายเต๊กเจ๊กจำเลยได้ขับรถยนตร์หมายเลขที่ ๐๓๐๔ นำของต้องห้ามจากท้องที่จังหวัดเชียงรายเพื่อนำไปส่งยังตำบลท่าขี้เหล็ก จังหวัดเชียงตุง สหรัฐไทยใหญ่ โดยมิได้รับอนุญาต แต่ถูกเจ้าพนักงานจับระหว่างทาง ยังไม่ทันนำออกนอกราชอาณาจักร์ นายอโนทัย จ่านายสิบตำรวจสนั่น มีหน้าที่ตรวจของต้องห้าม ได้สมคบกับนายเต๊กเจ๊กไม่ตรวจยึดไว้ นายอโนทัยจำเลยได้ควบคุมนำพาขนส่งของ จ่านายสิบตำรวจสนั่นส่งให้ตำรวจงดจับกุม นายเต๊กเจ๊ก จำเลยปฏิเสธว่าเป็นเพียงคนขับรถไม่มีหน้าที่เกี่ยวกับของที่บรรทุก ของกลางอยู่ในหีบห่อไม่รู้ว่าเป็นของต้องห้าม นายอโนทัย จ่านายสิบตำรวจสนั่นให้การปฏิเสธ

คำพิพากษาศาลล่าง

ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยทั้งสามไม่ได้ทำผิด ให้ยกฟ้อง และคืนรถยนตร์และเครื่องอุปกรณ์ของกลางแก่เจ้าของ

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

ศาลฎีกาวินิจฉัย

ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อความตาม พ.ร.บ.ควบคุมการสั่งออกไปนอกและนำเข้ามาในราชอาณาจักร์ ซึ่งสินค้าบางอย่าง (ฉะบับที่ ๓) ๒๔๙๐ ม.๓ ความว่าจะริบพาหนะได้ต่อเมื่อได้ความว่าได้ใช้พาหนะนั้นบรรทุกสินค้าอันต้องห้ามตรง ๆ รถยนตร์รายนี้เป็นพาหนะสำหรับบรรทุกคนโดยสาร และครั้งเกิดเหตุนี้ผู้ขับรถยนตร์ใช้รับจ้างบรรทุกคนโดยสาร มีการบรรทุกของต้องห้าม ทั้งปรากฎว่าเจ้าพนักงานได้ตรวจและอนุญาตให้ผ่านไปได้ โดยผู้ขับรถยนตร์เชื่อโดยสุจริตว่าไม่มีของต้องห้ามอยู่ในรถ ที่ศาลทั้งสองไม่ริบรถยนตร์และเครื่องอุปกรณ์รายนี้ชอบแล้ว