คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีสิทธิครอบครองที่ดีกว่าโจทก์ แม้จะถือว่าโจทก์ครอบครองสิทธิของโจทก์ที่จะฟ้องขับไล่ก็ย่อมหมดไป เพราะจำเลยครอบครองมาช้านาน จึงพิพากษายกฟ้อง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อว่าที่โจทก์อายุความควรเป็น ๑๐ ปี มิใช่ ๑ ปีนั้น
ศาลฎีกาเห็นว่า ที่แปลงนี้เป็นป่าแสมบ้าง เป็นนาบ้าง และเป็นที่มือเปล่า จึงต้องถืออายุครองครอง ๑ ปี ส่วนข้อที่โจทก์ฎีกาว่า ศาลสั่งยกฟ้องเรียกค่าธรรมเนียมเพิ่มขึ้นเมื่อเสร็จสำนวนแล้ว ไม่ ชอบนั้น โจทก์มิได้โต้แย้งไว้ ศาลอุทธรณ์ไม่รับวินิจฉัย จึงชอบด้วยมาตรา ๒๒๖ แห่งวิธีพิจารณาความแพ่ง
