คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องจำเลยเป็นความอาญาขอให้ลงโทษ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาให้ยกฟ้องโจทก์ ปล่อยจำเลยไป
โจทก์อุทธรณ์ ปรากฎว่าฟ้องอุทธรณ์ของโจทก์นั้นทนายลงนามโดยมิได้มีข้อความระบุอำนาจพิเศษไว้ในใยแต่ทนายตามประมวลวิธีพิจารณราความแพ่ง ม.๖๒ ศาลอุทธรณ์อาศัยประมวลวิธีพิจารณาความแพ่ง ม.๑๘,๒๗,๕๖,๖๖ สั่งศาลชั้นต้นเรียกโจทก์มาลงนามในอุทธรณ์แล้วให้ศาลชั้นต้นส่งสำนวนคืนศาลอุทธรณ์เพื่อพิจารณาพิพากษาต่อไป จำเลยฎีกาว่าอุทธรณ์ของโจทก์ไม่สมบูรณ์ขอให้ยกเสีย ศาลฎีกาตัดสินว่า คำสั่งของศาลอุทธรณ์นั้นเป็นคำสั่งระหว่างพิจารณา ชนิดที่ไม่ทำให้คดีเสร็จสำนวนตามประมวลวิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๑๙๖ จึงไม่ควรรับฎีกาจำเลยไว้พิจารณา ให้ยกเสีย
