คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ 1 สั่งจ่ายเช็คให้จำเลยที่ 2 จำเลยที่ 2 สลักหลังเช็คให้โจทก์เพื่อชำระหนี้เงินยืม โจทก์ได้นำเช็คไปขอรับเงินจากธนาคาร ธนาคารปฏิเสธไม่จ่ายเงิน โจทก์ได้ให้ทนายบอกกล่าวให้จำเลยชำระ จำเลยก็ไม่ชำระ ขอให้ศาลบังคับให้จำเลยชำระพร้อมทั้งดอกเบี้ยจำเลยที่ 1 ให้การว่า ได้สั่งจ่ายเช็คพิพาทให้แก่นายเหลียงฮี้ต่อมาได้รับโทรเลขจากนายเหลียงฮี้ว่าเช็คพิพาทหาย จึงโทรเลขแจ้งธนาคารให้งดจ่ายเงิน และโทรเลขให้นายเหลียงฮี้แจ้งความ นายเหลียงฮี้ได้แจ้งความไว้ ณ สถานีตำรวจและอายัดธนาคารให้งดจ่ายเงินตามเช็คจำเลยที่ 1 ไม่รู้จักโจทก์และจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 2 ได้ลักเช็คพิพาทจากนายเหลียงฮี้หรือเก็บเช็คพิพาทได้แล้วยักยอกไว้ เป็นการได้มาโดยทุจริต
โจทก์ได้รับเช็คพิพาทโดยการคบคิดกันฉ้อฉลกับจำเลยที่ 2 หรือมิฉะนั้นโจทก์ได้เช็คพิพาททั้งสองฉบับมาด้วยการประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง ขอให้ยกฟ้องจำเลยที่ 2 ให้การว่า จำเลยที่ 1 ได้นำเช็คพิพาทมาแลกเปลี่ยนกับเงินสดของจำเลยที่ 2 จำเลยได้รับเช็คไว้โดยสุจริต การที่ธนาคารไม่จ่ายเงินไม่ใช่ความผิดของจำเลยที่ 2 ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า จำเลยที่ 1 ออกเช็คให้แก่นายเหลียงฮี้ นายเหลียงฮี้ทำหาย ไม่ได้เอาเช็คพิพาทแลกกับเงินสดจากจำเลยที่ 2 จำเลยที่ 2 ได้เช็คพิพาทมาโดยไม่สุจริต ไม่ใช่ผู้ทรงโดยชอบด้วยกฎหมาย เมื่อสลักหลังโอนให้แก่โจทก์ ไม่ทำให้จำเลยที่ 1ต้องรับผิดใช้เงินตามเช็ค แม้จะฟังว่าโจทก์เป็นผู้ทรงเช็คโดยสุจริตก็ตาม
ผู้รับโอนไม่มีสิทธิดีกว่าผู้โอน ให้ยกฟ้องสำหรับจำเลยที่ 1 ให้จำเลยที่ 2 ใช้เงินตามเช็คกับดอกเบี้ยแก่โจทก์โจทก์อุทธรณ์ให้จำเลยที่ 1 ร่วมรับผิดกับจำเลยที่ 2ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยที่ 1 ออกเช็คให้นายเหลียงฮี้จริง แต่เช็คนั้นหายไปและไปตกอยู่ในความครอบครองของจำเลยที่ 2 โดยจำเลยที่ 2 ได้เช็คพิพาทมาโดยไม่สุจริต โจทก์ได้รับโอนเช็คพิพาทไว้โดยคบคิดกันฉ้อฉลกับจำเลยที่ 2 เป็นการได้เช็คพิพาทไว้โดยไม่สุจริตจำเลยที่ 1 ผู้สั่งจ่ายย่อมปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็คนั้นได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 905, 916 ประกอบด้วยมาตรา 989
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ที่จำเลยฎีกาว่า จำเลยที่ 1 ให้การว่าโจทก์ได้เช็คพิพาทโดยคบคิดกันฉ้อฉลกับจำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นการได้มาโดยทุจริต หรือมิฉะนั้นโจทก์ได้เช็คพิพาทมาด้วยการประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรง เห็นได้ว่าคำให้การดังกล่าวเป็นการต่อสู้หลายแง่หลายอย่าง ตามกฎหมายต้องถือว่าไม่มีประเด็นจะวินิจฉัยนั้น เห็นว่า เมื่อนายเหลียงฮี้ผู้ทรงเช็คพิพาททำเช็คหาย และเช็คพิพาทตกไปอยู่ในความครอบครองของโจทก์ โดยมีเหตุอันควรสงสัยว่าจำเลยที่ 2 จะเป็นผู้ลักไปจากนายเหลียงฮี้หรือเก็บเช็คพิพาทที่นายเหลียงฮี้ทำตกหายแล้วยักยอกไว้ จำเลยที่ 1 จึงยกข้อต่อสู้ดังกล่าวเพื่อให้ตนพ้นผิดได้ และข้อต่อสู้นั้นเป็นประเด็นพิพาทซึ่งจำเลยที่ 1 ย่อมจะนำสืบต่อสู้ได้พิพากษายืน ยกฎีกาโจทก์
