คำฟ้องและคำให้การ
จำเลยค้าเงินรัชชูปการถูกตำรวจจับตัวส่งกรมการอำเภอ ปลัดอำเภอให้จำเลยเซ็นทราบนัดให้ไปอำเภอ ปลัดอำเภอให้จำเลยเซ็นทราบนัดให้ไปอำเภอในวันรุ่งขึ้นเพื่อสอบสวนเร่งรัดเงินรัชชูปการ รุ่งขึ้นจำเลยหาได้ไปอำเภอไม่
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ.รัชชูปการ ๒๔๖๘ ม.๙,๑๓ กฎกระทรวงกำหนดวิธีสำรวจเก็บเงินรัชชูปการ ๒๔๖๙ ข้อ ๙ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องโจทก์โดยข้อกฎหมาย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า คดีนี้ต้องวินิจฉัยตามพ.ร.บ.รัชชูปการ ๒๔๖๘ ปัญหาว่าจำเลยจะมีผิดฐานขัดคำสั่งหรือไม่ เห็นว่า ผู้ที่จะมีผิดฐานขัดคำสั่งเจ้าพนักงานนั้น คำสั่งของเจ้าพนักงานจะต้องเป็นคำสั่งที่มีกฎหมายให้อำนาจ แต่เรื่องนี้ไม่มีกฎหมายใดให้อำนาจเจ้าพนักงานนัดจำเลยเช่นนั้น มีแต่ให้อำนาจคุมขังไว้หรือให้มีประกันไปตามมาตรา ๑๐(๑)(๒) ส่วนมาตรา ๙ เป็นเรื่องให้อำนาจนายอำเภอทั้งเจ้าพนักงานไปเรียกตรวจสอบถามท้องที่ มาตรา ๑๓ เป็นบทลงโทษตามมาตราต่าง ๆ ไม่ตรงกับรูปคดีเรื่องนี้ จำเลยไม่มีผิด
Result
จึงพิพากษายืน
