คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่มีสันดานเป็นผู้ร้ายโดยเคยได้รับโทษจำคุกมาแล้วมากกว่า ๒ ครั้งซึ่งมิใช่ความผิดฐานลหุโทษหรือประมาท แล้วจำเลยมาทำผิดฐานลักทรัพย์อันเป็นเหตุร้ายขึ้นอีก ถูกศาลพิพากษาจำคุก ๖ เดือน คดีถีงที่สุดแล้ว ขอให้ลงโทษฐานกักกัน
จำเลยให้การรับสารภาพ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า คดีโจทก์ขาดอายุความตามมาตรา ๗๘ (๔) พิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าคดีโจทก์ยังไม่ขาดอายุความฟ้องร้อง จึงพิพากษากลับให้ส่งตัวจำเลยไปกักกันมีกำหนด ๓ ปีตามพระราชบัญญัติกักกันผู้มีสันดานเป็นผู้ร้าย พ.ศ.๒๔๗๙ มาตรา ๘,๙
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลฎีกาพร้อมกันประชุมเห็นว่า อายุความคดีนี้เริ่มแต่วันคำพิพากษาครั้งหลังถึงที่สุด กล่าวคือวันที่ ๒๒ พฤษภาคม ๒๔๘๓ โจทย์ฟ้องคดีนี้เมื่อวันที่ ๑๑ ธันวาคม ๒๔๘๔ เป็นการเกินกำหนดระยะเวลา ๑ ปีตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๗๘ ข้อ ๔ เพราะความผิดกักกันเป็นความผิดต้องระวางโทษอย่างอื่น นอกจากที่บัญญัติไว้ในข้อ ๑-๒-๓ แห่งมาตราเดียวกันนี้
Result
จึงพิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์
