คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าโจทก์ได้ตกลงจ้างจำเลยขนส่งเบียร์รวม ๕๑ หีบ จากกรุงเทพฯ ไปที่สุราษฎร์ธานี ต่อมาปรากฎว่าเรือยนต์จำเลยซึ่งบรรทุกเบียร์ด้วยความประมาทเลินเล่อของนายเรือได้ชนเรือรบไทยและจมลงเบียร์สูญหาย จำเลยงมเบียร์ที่จำน้ำคืนแก่โจทก์ ๑๗ หีบ อากรแสตมป์หลุดหาย คงหายไป ๓๔ หีบ เป็นเงิน ๑๐,๔๕๒ บาท กับต้องซื้ออากรแสตมป์ปิดใหม่อีก ๔๐๐ บาท โจทก์ขอจำเลย ๆ ไม่ชำระจึงขอให้ศาลบังคับ จำเลยต่อสู้ว่าราคาไม่ถึงตามที่โจทก์อ้าง ไม่รับรองว่าโจทก์จะซื้ออากรแสตมป์ดังฟ้อง เรือยนต์จำเลยที่บรรทุกเบียร์ของโจทก์หาได้ประมาทเลินเล่อชนเรือรบไทยเรือบรรทุกเบียร์ถูกเรือรบไทยชน จำเลยไม่ต้องรับผิด และโจทก์เคยตกลงกับจำเลยให้ผู้ส่งประกันภัยเอง จำเลยไม่ต้องรับผิดในของที่สูญหายหรือเสียหาย กับคดีโจทก์ขาดอายุความ ศาลแห่งวินิจฉัยว่าคดีโจทก์ไม่ขาดอายุความ เรือของจำเลยเป็นฝ่ายเลินเล่อ ไม่ได้ความชัดว่าจำเลยได้ตกลงกับโจทก์ไม่ต้องรับผิดในของที่สูญหาย เมื่อของสูญหายโดยความผิดของจำเลย ๆจึงต้องรับผิด จึงพิพากษาให้จำเลยใช้ค่าเสียหาย ๑๐,+๕๒ บาท
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าการรับขนของรายนี้เป็นการรับขนตามชายฝั่งอ่าวไทย หรืออีกนัยหนึ่งเป็นการรับขนในน่านน้ำไทยจะถือว่ารับขนของทางทะเลไม่ได้ เมื่อฟังว่าจำเลยเป็นผู้รับขนส่งของเพื่อบำเหน็จเป็นการค้า โดยปกติแล้วจำเลยก็ต้องรับผิดเมื่อของที่รับมอบหมายนั้นสูญหาย เว้นแต่จะพิสูจน์ได้ว่าการสูญหายนั้นเกิดแต่เหตุสุดวิสัย หรือเกิดแต่สภาพแห่งของนั้นเอง หรือเกิดเพราะความผิดของผู้ส่งหรือผู้ตราส่ง (ป.พ.พ.ม. ๖๑๖) คดีโจทก์ไม่ขาดอายุความดังที่ ศาลทั้งสองวินิจฉัยมานั้นชอบแล้ว
Result
จึงพิพากษายืน
