คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยเปนผู้ร้ายลักกระบือขอ ภ.ไป ๒ ตัว แต่ขอให้ลงโทษตาม ม.๒๔๙ ศาลเดิมตัดสินให้ยกฟ้อง ในวันศาลเดิมอ่านคำพิพากษาแล้ว
โจทก์ยื่นคำร้องขอแก้บท ๒๔๙ เปน ๒๙๔ ศาลเดิมไม่อนุญาตให้แก้
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าควรให้โจทก์แก้ได้ จึงตัดสินให้ศาลเดิมพิจารณาและพิพากษาคดีตามรูปความ
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า คดีนี้โจทก์กล่าวความขัดแต่อ้างบทผิดโดยพลั้งพลาดเช่นนี้ แม้โจทก์มิได้ร้องขอแก้ เมื่อศาลพิจารณาเห็นว่าจำเลยทำผิดดังข้อหา ก็มีอำนาจลงโทษได้ ตามฎีกาที่ ๗๙๖/๒๔๖๙ จึงตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์(หริศ-ศรี-นล)ศาลชั้นต้น - หลวงประมาณนฤกิจศาลอุทธรณ์ - พระยากฤษณะราช
