คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานฆ่าคนตายตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๒๔๙ จำเลยต่อสู้ว่า กระทำโดยป้องกันตัว คดีได้ความว่า จำเลยนายเปี่ยม นายโหมด นายแก้ว นายขวัญ ต่างกลับจากกิจธุระเดินทางร่วมกันมาระหว่างทางนายเปี่ยมเอาไม้ตะพดตีจำเลยถูกต้นคอ ๑ ที่ จำเลยเซไป แล้วจำเลยถามนายเปี่ยมว่า ตีทำไม่และจำเลยชักมีดอกมา นายแก้วจับมือจำเลย นายเปี่ยมตีซ้ำ จำเลยหลบและสบัดหลุดจากมือนายแก้ว นายเปี่ยมเข้าตีจำเลยอีก จำเลยจึงเอามีดแทงชุ่ยไป นายเปี่ยมตีจำเลยอีก ๒-๓ ที จำเลยก็แทงชุ่ยไปอีก ๒-๓ ที่ แล้วจำเลยวิ่งหนี้ นายเปี่ยม ทรุดนั่งลงขาดใจตาย
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่า นายเปี่ยมใช้ตะพดตึจำเลย จำเลยใช้มีด เป็นการป้องกันตัวสมควรแก่เหตุ พิพากษาลงดทษจำเลยตามมาตรา ๒๔๙,๕๓ จำคุก ๕ ปี
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า การกระทำของจำเลยหาเกินสมควรแก่เหตุ พิพากษากลับให้ยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยใช้มีดปลายแหลมแทงต่อต้านการระดมตีด้วยไม้ตะพดไปในเวลาฉุกละหุกฉุกเฉินเช่นนั้นเป็ฯการกระทำที่พอสมควรแก่เหตุ ตามมาตรา ๕๐
Result
พิพากษายืน
