คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ ฎีกาคัดค้าน คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ลงวันที่ 23 เดือนสิงหาคมพุทธศักราช 2521โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 14 เมษายน 2521 เวลากลางวันจำเลยบังอาจตั้งสถานบริการรำวงประเภทที่มีหญิงพาดเนอร์บริการโดยไม่ได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่ ทั้งนี้เพื่อประโยชน์ในการค้าของจำเลย เหตุเกิดที่ตำบลในเมือง อำเภอเมืองขอนแก่น จังหวัดขอนแก่น ตามวันเวลาดังกล่าวเจ้าพนักงานตำรวจจับจำเลยได้พร้อมด้วยเงิน 10 บาท และบัตรรำวง 80 ใบ ในที่จำเลยได้มาและใช้ในการกระทำผิดดังกล่าวเป็นของกลาง ขอให้ลงโทษตามพระราชบัญญัติสถานบริการ พ.ศ. 2509 มาตรา 3, 4, 26 และริบของกลางจำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติสถานบริการพ.ศ. 2509 มาตรา 3, 4, 26 ปรับ 2,000 บาท
จำเลยให้การรับสารภาพเป็นเหตุบรรเทาโทษ ลดโทษให้กึ่งหนึ่งตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78คงปรับจำเลย 1,000 บาท ไม่ชำระค่าปรับจัดการตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 29, 30 ความผิดของจำเลยอยู่ที่การไม่ได้ขออนุญาต ของกลางไม่ใช่ทรัพย์สินที่ได้มาหรือใช้ในการกระทำผิดจึงไม่ริบโจทก์อุทธรณ์ขอให้ริบของกลางศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาตรวจสำนวนและประชุมปรึกษาแล้ว เห็นว่ากฎหมายมิได้ห้ามไม่ให้ตั้งสถานบริการรำวงประเภทที่มีหญิงพาตเนอร์บริการ สถานบริการรำวงประเภทที่มีหญิงพาตเนอร์บริการอาจตั้งได้โดยได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่ตามพระราชบัญญัติสถานบริการ พ.ศ. 2509 มาตรา 4 และไม่ปรากฏว่าจำเลยขาดคุณสมบัติตามที่บัญญัติไว้ในมาตรา 6 และสถานบริการเป็นสถานที่ต้องห้ามตามมาตรา 7 ความผิดของจำเลยจึงอยู่ที่ตั้งสถานบริการรำวงประเภทที่มีหญิงพาตเนอร์บริการโดยไม่ได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่และพระราชบัญญัติดังกล่าวไม่ได้บัญญัติให้ริบเงินที่ได้มาหรือบัตรที่ใช้ในการตั้งสถานบริการรำวงประเภทที่มีหญิงพาตเนอร์บริการ โดยไม่ได้รับอนุญาตจากพนักงานเจ้าหน้าที่
เงินและบัตรของกลางจึงไม่ใช่ทรัพย์สินที่ได้มาและใช้ในการกระทำผิดโดยตรง อันจะพึงต้องริบตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 33คำพิพากษาฎีกาที่ 366/2490, 751/2507 และ 1285/2503 ที่โจทก์อ้างไม่ตรงกับรูปคดีในคดีนี้ ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษามานั้น ศาลฎีกาเห็นพ้องด้วยฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน
