คำฟ้องและคำให้การ
ส.และ พ.สมคบกับ ฟ.ทำร้าย ร.จนเดิรและพูดไม่ได้แล้วหาม ร.ไปหา น. ซึ่งเปนกำนันอยู่ตำบลอื่น ( ไม่ใช่ที่เกิดเหตุ ) น.แนะนำให้พา ร.ไปที่คอกกระบือจำเลย แล้วเปิดคอกกระบือหาว่า ร.ปล้น ฟ.กับพวกทำตามแล้ว ฟ.กับพวกเอาเชือกรัดคอ ร.จนตาย ส.แล พ.ได้ยืนล้อมอยู่ในที่นั้น มิได้ทักท้วงอย่างไร ตัดสินว่า ฟ.มีผิดฐานฆ่า ร.ตายตามมาตรา ๒๕๐ ข้อ ๔ ข้อ ๖ ส่วน ส.แล พ. แม้จะไม่ได้เอาเชือกรัดคอ ร.ก็ดี แต่กิริยาของจำเลยแสดงให้เห็นว่าได้ทำผิดร่วมกับ ฟ.ตลอดมา ส.แล พ. ก็มีผิดฐานเปนตัวการเช่นเดียวกับ ฟ.แต่ ส.แล พ.มิได้ลงมือเอาเชือกรัดคอ ร.ให้ลดโทษเบากว่า ฟ. ข้อที่โจทย์ขอให้ลงโทษ น.กำนันฐานเปนเจ้าพนักงานไม่จัดการตามน่าที่ แลเจตนาช่วยผู้กระทำผิดให้พ้นอาญาตามมาตรา ๑๔๒ นั้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า น.เปนกำนันอยู่ตำบลอื่น เปนแต่มาเยี่ยม ท.ชั่วคราวหนึ่ง ไม่เกี่ยวกับน่าที่เจ้าพนักงาน ลงโทษ น.ตามมาตรา ๑๔๒ ไม่ได้ ให้ปล่อย น.ไป
