คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องสี่สำนวนว่านาตามโฉนดที่ ๗๕๕,๗๕๗ เปนของโจทก์โดยซื้อจากพระองค์เจ้าเหมวดี จำเลยรุกที่นา
จำเลยให้การว่า ได้ครอบครองนารายพิพาทมาเกิน ๑๐ ปี และการโอนซื้อของโจทก์ไม่สุจริต
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยปกครองมาเกิน ๑๐ ปี ย่อมได้กรรมสิทธิ แม้โจทก์จะซื้อโดยสุจริตมีค่าตอบแทนก็ไม่ได้กรรมสิทธิ
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าเมื่อโจทก์นำสืบว่าได้ซื้อโดยสุจริตและค่าตอบแทน และได้จดทะเบียนแล้วซึ่งจำเลยไม่ได้นำสืบหักล้างข้อนี้ โจทก์ย่อมได้สิทธิตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๒๔+ จึงพิพากษากลับศาลชั้นต้น
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ได้กรรมสิทธิในที่รายพิพาท เพราะได้ซื้อมาโดยสุจริตเสียค่าตอบแทนและได้จดทะเบียนแล้ว แม้จำเลยจะได้ครอบครองมาเกิน ๑๐ ปีขณะที่โจทก์ซื้อก็ตามจะสู้สิทธิของโจทก์หาได้ไม่ โจทก์ได้สิทธิตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา ๑๒๔๙
Result
จึงพิพากษายืนศาลอุทธรณ์
