คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ได้ยกที่ดินอันเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ส่วนหนึ่งให้แก่จำเลยทั้งสอง โดยชี้เขตให้จำเลยเป็นการแน่นอน และได้ให้จำเลยทั้งสองมีชื่อในโฉนดร่วมกับโจทก์ ต่อมาจำเลยทั้งสองได้บุกรุกที่ดินส่วนของโจทก์ และตัดฟันต้นไม้เก็บเอาผลไม้ในที่ดินของโจทก์ไป โจทก์ห้ามก็ไม่เชื่อฟัง โจทก์แจ้งให้จำเลยทั้งสองแบ่งแยกที่ดินและใช้ค่าเสียหายจำเลยก็เพิกเฉย ขอให้ศาลบังคับจำเลยจำเลยทั้งสองสู้ว่า โจทก์ได้ขายที่ของโจทก์ให้จำเลยคนละกึ่งหนึ่งแต่เพื่อเลี่ยงค่าธรรมเนียมจึงจดทะเบียนเป็นให้จำเลยได้ครอบครองมาโดยสงบเปิดเผยด้วยเจตนาเป็นเจ้าของมากว่าสิบปีแล้วจึงได้กรรมสิทธิ์ จำเลยมิได้บุกรุก โจทก์เรียกค่าเสียหายสูงเกินไปศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาว่า ที่พิพาทเป็นของโจทก์
จำเลยตัดฟันกอไผ่ทำให้โจทก์เสียหาย ให้จำเลยจัดการแบ่งแยกที่ดินและใช้ค่าเสียหายแก่โจทก์จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยทั้งสองฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า โจทก์ได้ยกที่ดินให้แก่จำเลยที่ 1 ครึ่งหนึ่งแล้วใส่ชื่อจำเลยที่ 1 และจำเลยที่ 2 เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ร่วมในโฉนดด้วย การที่โจทก์กับจำเลยที่ 1, 2 มีชื่อร่วมกันในโฉนดเป็นแต่เพียงสันนิษฐานว่า โจทก์จำเลยที่ 1 และที่ 2 มีกรรมสิทธิ์ในที่ดินเท่า ๆ กัน เท่านั้น หาเป็นข้อสันนิษฐานเด็ดขาดไม่ ได้ความว่าที่ดินครึ่งหนึ่งด้านทิศตะวันออกเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลย โจทก์จึงนำสืบว่าที่ดินอีกครึ่งหนึ่งทางด้านทิศตะวันตกรวมทั้งที่พิพาทเป็นกรรมสิทธิ์ของโจทก์ได้ ซึ่งเป็นการนำสืบหักล้างข้อสันนิษฐานของกฎหมายเท่านั้น หาเป็นการนำสืบเปลี่ยนแปลงแก้ไขข้อความในโฉนดไม่ พยานหลักฐานโจทก์ฟังได้ว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์ โจทก์ได้ครอบครองตลอดมาหาได้ขายให้แก่จำเลยที่ 2 ไม่ ส่วนค่าเสียหายจำเลยมิได้ฎีกาโต้แย้งคัดค้านจึงไม่วินิจฉัยพิพากษายืน ยกฎีกาจำเลย
