Supreme Court Judgment No. 792/2495

คำฟ้องและคำให้การ

โจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยมีไม้ตะเคียนอันเป็นไม้หวงห้ามและเป็นไม้แปรรูป ๑๑๘ แผ่น เป็นเนื้อไม้ ๔.๑๘ ลูกบาศก์เมตรไว้ในครอบครอง โดยมิได้รับอนุญาต ขอให้ลงโทษ

จำเลยให้การว่า ไม้ของกลางเป็นไม้ที่ได้รับอนุญาตแล้ว

คำพิพากษาศาลล่าง

ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง

โจทก์อุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน

ศาลฎีกาวินิจฉัย

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาเห็นว่า ข้อเท็จจริงซึ่งศาลอุทธรณ์ฟังมามีความว่า ไม้ของกลางเป็นของนายลือ ซึ่งได้รับอนุญาตให้ทำและแปรรูปไม้ เพื่อปลูกสร้างบ้านเรือน การที่ไม้ของกลางไปตกอยู่ที่บ้านจำเลยก็โดยจำเลย ซึ่งเป็นเวยยาวัจกรณ์วัดปากป่าได้ไปยืมมาทำโรงลิเก ในงานวันปากป่า เพื่อการกุศล ครั้นเสร็จงานแล้วจำเลยยังไม่มีพาหนะไปส่งคืนนายลือ จึงนำมาเก็บไว้ที่บ้านจำเลยซึ่งอยู่ใกล้วัดนั้น เมื่อได้ความว่า ไม้ของกลางเป็นของนายลือซึ่งได้รับอนุญาตจากเจ้าพนักงานให้ทำและแปรรูปไม้ได้โดยชอบด้วยกฎหมายตาม พ.ร.บ.ป่าไม้ (ฉะบับที่ ๒) พ.ศ.๒๔๙๑ มาตรา ๓(๑) และตาม พ.ร.บ.ป่าไม้(ฉะบับที่ ๓) พ.ศ. ๒๔๙๔ มาตรา ๑๓ รวม ๔ ข้อ เป็นข้อยกเว้นไม่ต้องปฏิบัติตามมาตรา ๔๘ - ๔๙ โดยไม่ต้องขออนูญาตต่อเจ้าพนักงานปฏิบัติตามข้อกำหนดในกฎกระทรวงอีกจำเลยจึงไม่มีความผิดตามฟ้อง