คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องจำเลยว่า ได้ทำหนังสือสัญญากู้เงินไปถึงกำหนดโจทก์ทวงถามแล้วไม่ชำระ จึงขอให้บังคับจำเลยชำระต้นเงินและดอกเบี้ยจำเลยต่อสู้ว่า ไม่ได้กู้เงินโจทก์และไม่ได้รับเงินไปตามสัญญากู้ สัญญากู้นั้นเป็นนิติกรรมอำพราง โดยจำเลยเช่านาของโจทก์ให้นายตึ๋งทำ โจทก์ให้จำเลยทำสัญญากู้ไว้แทนสัญญาเช่านา นายตึ๋งได้เอาค่าเช่าชำระให้โจทก์เสร็จสิ้นแล้ว โจทก์จึงไม่มีสิทธิจะเอาสัญญากู้มาฟ้องจำเลยศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยได้กู้เงินโจทก์ไปจริงพิพากษาให้จำเลยใช้ต้นเงินและดอกเบี้ยจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงสมดังจำเลยต่อสู้ พิพากษากลับศาลชั้นต้นยกฟ้องโจทก์โจทก์ฎีกาและคัดค้านว่า สัญญากู้มีข้อความปรากฏว่าผู้กู้ (จำเลย)ได้รับเงินไปครบถ้วนเสร็จแล้วแต่วันทำสัญญา
จำเลยจะขอนำสืบว่าไม่ได้รับเงินย่อมไม่ได้ เพราะต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 94 และอ้างคำพิพากษาฎีกาที่ 799/2493 ขึ้นสนับสนุนศาลฎีกาฟังว่า สัญญากู้ที่โจทก์จำเลยกระทำขึ้นก็เพื่อประสงค์จะให้เรียกร้องกันได้เมื่อนายตึ๋งค้างชำระค่าเช่านาเป็นการเปลี่ยนความรับผิดจากการค้ำประกันค่าเช่านามาเป็นการกู้เงินโดยเงื่อนไขที่ว่าหนี้ของลูกหนี้ยังค้างอยู่มิได้ชำระเพียงใดผู้ค้ำประกันก็รับผิดเพียงนั้น คดีนี้ปรากฏว่านายตึ๋งยังค้างชำระหนี้อยู่ 59 บาท ความรับผิดของจำเลยจึงมีอยู่เพียงนั้นที่โจทก์อ้างฎีกาที่ 799/2493 นั้นรูปคดีไม่ตรงกับคดีนี้ เพราะเป็นเรื่องนิติกรรมสัญญากู้ ที่ทำขึ้นผูกพันคู่กรณีโดยสมบูรณ์แต่ในคดีนี้ความรับผิดของจำเลยตามกฎหมายมีอยู่โดยสมบูรณ์เพียงจำนวนที่ค้างชำระ ดังกล่าวมาข้างต้นเท่านั้น หาใช่เป็นการสืบเพิ่มเติมตัดทอนหรือเปลี่ยนแปลงแก้ไขข้อความในเอกสารนั้นไม่พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้จำเลยใช้เงินให้โจทก์59 บาท
