คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ ๑ เป็นคนวิกลจริตได้ใช้มีดฟันภริยาโจทก์ตายและบุตรได้รับความเสียหายจำเลยที่ ๒ เป็นภริยาและผู้ปกครองจำเลยที่ ๑ ผู้วิกลจริต ขอให้จำเลยที่ ๒ ร่วมกันใช้ค่าสินไหมทดแทนและค่าทำศพต่อมา โจทก์ถอนฟ้องจำเลยที่ ๒ ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงต้องกันมาว่าจำเลยที่ ๑ ได้ฟันภริยาโจทก์ตายจริงและแม้จำเลยที่ ๑ จะได้กระทำลงในขณะวิกลจริตก็ดี ก็ต้องรับผิดตามประมวลกฎหมายแพ่ง ฯ มาตรา ๔๒๙ จำเลยฎีกาว่า การกระทำของผู้วิกลจริตถือไม่ได้ว่ากระทำโดยจงใจหรือประมาท จึงไม่เป็นการละเมิด ตามมาตรา ๔๒๐ แห่งประมวลกฎหมายแพ่ง ฯ
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า ไม่มีบทกฎหมายใด บัญญัติให้ถือดังที่
จำเลยฎีกามาที่ศาลล่างทั้งสองฟังข้อเท็จจริงต้องกันมาว่า จำเลยวิกลจริตใช้มีดฟันภริยาโจทก์ตายและให้จำเลยรับผิดในผลที่ตนทำละเมิดตามมาตรา ๔๒๙ ชอบแล้ว
Result
จึงพิพากษายืนตาม
