คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ ๑ เป็นผู้ใหญ่บ้านจำเลยที่ ๒ ทั้ง ๓ สำนวนสมคบกันนำกระบือไปขอให้เจ้าพนักงานทำตั๋วรูปพรรณ โดยนำความที่รู้อยู่แล้วว่าเป็นความเท็จไปแจ้งแก่เจ้าพนักงานว่ากระบือนั้นเป็นลูกคอกของจำเลยที่ ๒ ความจริงหาใช่กระบือลูกคอกของจำเลยที่ ๒ ไม่ จำเลยที่ ๒ มีไว้ในความครอบครองโดยแสดงความบริสุทธิ์ไม่ได้ขอให้ลงโทษ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๑๑๘ และพระราชบัญญัติสัตว์พาหนะ พ.ศ.๒๔๘๒ มาตรา ๒๑,๓๐
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าตามมาตรา ๒๑ ต้องเข้าใจว่าฉะเพาะสัตว์ที่สมควรต้องทำรูปพรรณแล้ว กระบือรายนี้อายุประมาณ ๒ ปีเศษหรือ ๓ ปีเศษ ใช้ไถนายังไม่ได้ จึงยังไม่ถึงเวลาที่จะต้องมีตั๋วพิมพ์รูปพรรณตามกฎหมายประการใด จึงพิพากษากลับให้ยกฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่าสัตว์รายนี้ยังไม่เป็นสัตว์พาหนะตามมาตรา ๒๑ ที่ผู้ครอบครองต้องนำสืบความบริสุทธิ์ เพราะมีบทบัญญัติชัดแจ้งอยู่ในมาตรา ๔ ประกอบด้วยมาตรา ๘ ศาลไม่สามารถที่จะวินิจฉัยคดีโจทก์ฝ่าฝืนต่อบทบัญญัติดังกล่าวมานี้ได้จึง
Result
พิพากษายืน.
