คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่ามีคนร้ายเข้าไปลักทรัพย์ในเคหะสถานของนายเลี่ยม ต่อมาจับของกลางหมายเลข ๑ถึง ๗ ได้ที่บ้านนายเสริม จำเลย และเก็บของกลางหมายเลข ๘-๙ ได้ระหว่างทาง ทั้งนี้โดยจำเลยทั้งสองสมคบกันลักทรัพย์ หรือรับทรัพย์ ของกลางหมายเลข ๑ ถึง ๙ ไว้จากผู้ร้ายโดยรู้ว่า ได้มาจากการกระทำผิด
จำเลยทั้งสองให้การปฏิเสธ แต่ระหว่างพิจารณา นายเสริม
จำเลยให้การรับสารภาพว่า ได้รับของกลางหมายเลข ๑ ถึง ๗ไว้โดยรู้ว่าเป็นของร้ายได้มาจากการกระทำผิด เมื่อทำการพิจารณาเสร็จแล้ว
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า นายเสริมจำเลย มีความผิดตามมาตรา ๒๙๕ จำคุก ๒ ปี ลดโทษให้ตามมาตรา ๕๙ แล้ว คงจำคุก ๑ ปี ๔ เดือน กับให้ใช้ราคาทรัพย์ที่ยังไม่ได้คืน ๒๓๖๐ บาท ๓๐ ส.ต. นายสีไม่มีความผิด ให้ปล่อยตัวไป. นายเสริมจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ว่านายเสริมจำเลยมีความผิดฐานรับของโจร ให้จำคุก ๑ ปี ลดโทษกึ่งหนึ่งคงจำคุก ๖ เดือน ไม่ต้องใช้ราคาทรัพย์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า ๑.นายเสริมจำเลยได้ไปที่ร้านเจ่าทรัพย์ในวันที่จะเกิดเหตุหลายครั้ง มีพวกไปด้วย ๒.ในคืนเกิดเหตุนายเสริมจำเลยไปกับพวก รู้กันว่าจะไปลักทรัพย์ของเจ้าทรัพย์ นายเสริมจำเลยคอยอยู่ข้างนอก เพราะนายเสริมจำเลยร้จักคุ้นเคยกับเจ้าของทรัพย์แล้วเจ้าทรัพย์จะจำหน้าได้ ๓.เมื่อลักทรัพย์ได้แล้วแบ่งกัน นายเสริมจำเลยได้รับส่วนแบ่งคือ ของกลางหมายเลข ๑ ถึง ๗
ศาลฎีกาเห็นว่า นายเสริมจำเลยได้สมคบร่วมคิดและร่วมมือกระทำความผิดรายนี้กับพรรคพวก ต้องเป็นตัวการลักทรัพย์ด้วยกัน
Result
พิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้บังคับคดียืนตามศาลชั้นต้น.
