คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยบังอาจทำร้ายร่างกายนางก๊วยหนับบาดเจ็บสาหัส เยื่อหุ้มสมองและเส้นดลหิตแตก ถึงแก่ความตายโดยจำเลยมิได้เจตนาฆ่า ขอให้ลงโทษตามมาตรา ๒๕๑.
จำเลยให้การปฏิเสธ. ศาลชั้นต้นฟังว่าจำเลยกระทำผิดฐานทำร้ายร่างกายไม่บาดเจ็บ จึงลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๓๓๘(๓). โจทก์
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์.
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยตามกฎหมายลักษระอาญามาตรา ๒๕๑ หรือ ๓๓๘(๓)
ศาลฎีกาเห็นว่า ตามที่โจทก์ฎีกามานี้ โจทก์มิได้มีคำขอไว้แต่เดิม และทั้งมิได้กล่าวเป็นข้อหาไว้ในฟ้อง โดยโจทก์กล่าวหาแก่จำเลยฉะเพาะรายบาดแผลที่ปรากฎในคำชันสูตร์เหล่านั้นเท่านั้น หาได้กล่าวถึงการทำร้ายแผลอื่นหรือแผลที่ไม่ถึงแก่บาดเจ็บไม่ ฉะนั้นการที่ดจทก์นำสืบถึงแผลที่รายทำร้ายไม่บาดเจ็บจึงเป็นการสืบนอกฟ้อง ศาลจะรับวินิจฉัยให้ไม่ได้ จึงพิพากษา ยืนตามศาลอุทธรณ์.
