คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยพาอาวุธมีดปลายแหลม ๑ เล่มติดตัวไปในเมืองหมู่บ้านและทางสาธารณะโดยไม่มีเหตุสมควร และจำเลยร่วมกับพวกใช้มีดปลายแหลมดังกล่าวแทงทำร้ายนายสมศักดิ์ ผู้เสียหายได้รับอันตรายสาหัสขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๙๗(๘), ๓๗๑, ๘๓, ๙๑
จำเลยให้การปฏิเสธ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๒๙๗ ลงโทษจำคุก และผิดตามมาตรา ๓๗๑ ให้ลงโทษปรับ
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า สำหรับข้อหาความผิดฐานพาอาวุธมีดปลายแหลมติดตัวไปในเมือง หมู่บ้านและทางสาธารณะโดยไม่มีเหตุสมควรตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๗๑ มีอัตราโทษปรับไม่เกินหนึ่งร้อยบาท ซึ่งศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วไม่เชื่อว่าจำเลยมีมีดและใช้มีดนั้นแทงทำร้ายผู้เสียหายหรือร่วมกับผู้อื่นทำร้ายผู้เสียหายและพิพากษายกฟ้อง ต้องห้ามมิให้อุทธรณ์คำพิพากษาของศาลชั้นต้นในปัญหาข้อเท็จจริงตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๙๓ ทวิ และโจทก์บรรยายฟ้องข้อหาความผิดฐานนี้กับความผิดฐานร่วมกันทำร้ายร่างกายผู้เสียหายจนเป็นเหตุให้ผู้เสียหายรับอันตรายสาหัสเป็นกรณีต่างกรรมกันโดยมิใช่เป็นเรื่องกรรมเดียวผิดกฎหมายหลายบท ดังนั้นการที่ศาลอุทธรณ์รับพิจารณาความผิดฐานร่วมกันทำร้ายผู้เสียหายจนเป็นเหตุให้ผู้เสียหายรับอันตรายสาหัสจึงไม่มีเหตุตามกฎหมายที่ศาลอุทธรณ์จะต้องรับพิจารณาความผิดฐานพาอาวุธมีดปลายแหลมติดตัวไปในเมือง
หมู่บ้านและทางสาธารณะโดยไม่มีเหตุสมควร ซึ่งต้องห้ามมิให้อุทธรณ์และยุติไปแล้ว การที่ศาลอุทธรณ์รับวินิจฉัยความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๗๑ดังกล่าวและพิพากษาลงโทษจำเลยจึงไม่ชอบคดีของโจทก์ในชั้นฎีกาคงมีปัญหาเฉพาะในข้อที่ว่าจำเลยได้ร่วมเป็นคนร้ายที่ทำร้ายร่างกายผู้เสียหายจนเป็นเหตุให้ผู้เสียหายรับอันตรายสาหัสดังฟ้องโจทก์หรือไม่
Result
พิพากษาแก้เป็นว่า ให้ยกฟ้องโจทก์ในข้อหาความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๗๑
