เนื้อความคำพิพากษา
ป.กับ ต.สามี พ.ได้เช่าเรือของโจทก์ไป และทำสัญญารับใช้เงินค่าเช่าแก่โจทย์เปนเงิน ๑๖๐ บาทในเดือน ๘ พ.ศ.๒๔๖๔ กับยอมเสียดอกเบี้ยเดือนละ ๒ บาท เมื่อเดือน ๖ พ.ศ.๒๔๗๑ ต.ตาย พ.เปนผู้รับมฤดก โจทก์จึงฟ้องขอให้ พ.พ.ใช้เงินรวมทั้งดอกเบี้ยเปนเงิน ๗๒๐ บาท ศาลเดิมตัดสินว่าโจทก์ฟ้องขาดอายุความตามลักษณรับฟ้อง ม.๑๑ และประมวลแพ่ง ฯ ม. ๑๖๖ ให้ยกฟ้อง ศาลฏีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์ว่า หนี้สินการเช่าเรือได้แปลงมาเปนหนี้โดยเอกสารแล้-ว ส่วนการเช่าเรือเปนเพียงมูลหนี้ให้ก่อเกิดนิติกรรมตามเอกสารนี้ขึ้น ฉะนั้นจะยกอายุความเรื่องเช่ามาบังคับคดีนี้ไม่ได้ อายุความในเรื่องนี้ทั้งก่อนและภายหลังใช้ประมวลแพ่ง ฯ มีกำหนด ๑๐ ปี ฟ้องโจทก์ยังไม่ขาดอายุความส่วนข้อที่จำเลยคัดค้านว่าโจทก์ฟ้อง พ.เกิน ๑ ปี และการรับรองใช้หนี้รายนี้มิได้ทำเปนหนังสือใช้ไม่ได้นั้น มิได้-ยกขึ้นต่อสู้ในชั้นต้นจะมาคัดค้านในชั้นศาลสูงไม่ได้ ให้จำเลยใช้เงินแก่โจทก์ตามฟ้อง
