คำฟ้องและคำให้การ
ข้อเท็จจริงได้ความว่านายสินกับนางผาดวิวาททะเลาะด่าว่ากันในตลาดนัดกลางถนนหลวง แล้วนางผาดกลับบ้านนายสินท้าให้มาสู้กัน นางผาดจึงไปหานายปรีชาบุตรมาต่อสู้ใช้เท้าเตะถูกปากนายสิน
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่านายสินเป็นคู่วิวาทกับนางผาดมารดานายปรีชา เมื่อนายสินท้าทายซึ่งแสดงเจตนาวิวาท นางผาดก็กลับไปตามบุตรชายมาเป็นคู่ต่อสู้กับนายสินฐานะของนายปรีชาจึงร่วมกับนางผาดเป็นคู่วิวาทกับนายสินด้วย หาใช่เป็นเรื่องบังอาจทำร้ายกันข้างเดียวหรือเรื่องป้องกันตัวไม่ ความผิดของจำเลยจึงต้องด้วยมาตรา ๓๓๕(๖). นายสินจำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่ากรณีเป็นเพียงทะเลาะด่ากันเท่านั้นส่วนนายปรีชามาถึงก็เตะเอานายสินเข้าโดยไม่มีวิวาทอะไรกัน จึงไม่ผิดตามมาตรา ๓๓๕ (๖) และโดยเป็นลักษระคดี จึงพิพากษายกฟ้องปล่อยจำเลยทั้ง ๓ คน.
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังว่านางผาดนายปรีชาสมคบกันวิวาทกับนายสิน ๆ จะคัดค้านว่าไม่ได้วิวาทด้วยไม่ได้ เพราะได้เป็นผู้ท้าทายเข้าต่อสู้กันและการที่นางผาดพานายปรีชามาต่อสู้กับนายสินก็อยู่ในเวลาต่อเนื่องกันนั้นเอง
Result
จึงพิพากษากลับให้บังคับคดีไปตามคำวินิจฉัยของศาลชั้นต้น.
