คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า ทางเดินตามแผนที่ท้ายฟ้องเป็นทางเดินมาแต่ดึกดำบรรพ์ ซึ่งโจทก์และคนอื่นใช้เป็นทางเดินเข็นข้าวกับใช้เป็นทางเกวียน ทางเลื่อน จำเลยได้ขุดคูปิดทางนี้เสีย ขอให้ศาลพิพากษาว่าที่รายพิพาทเป็นทางเดินให้จำเลยถมทางเดินที่จำเลยขุดให้ดีดังเดิม ถ้าไม่สามารถทำได้ ให้จำเลยใช้ค่าถมทางให้ดีดังเดิม 200 บาท และค่าเสียหายอีก 1,800 บาท
จำเลยให้การว่า ทางอยู่ในที่ของจำเลย โจทก์เป็นแต่อาศัยเดิน เมื่อสืบพยานโจทก์ไปบ้างแล้ว
โจทก์ยื่นคำร้องเพิ่มเติมฟ้องว่า โจทก์มีอาชีพทางค้าข้าว ต้องขาดประโยชน์เดือนละ 500 บาท ขอให้จำเลยใช้ค่าเสียหายเดือนละ 500 บาท นับแต่วันฟ้องจนคดีถึงที่สุด จำเลยคัดค้านว่าไม่ควรรับคำร้องเพิ่มเติมฟ้องของโจทก์ และว่าโจทก์มิได้เสียค่าขึ้นศาลในจำนวนที่ขอเพิ่มศาลชั้นต้นเห็นว่า คำร้องเพิ่มเติมฟ้องเพียงเรียกค่าเสียหายเพิ่มขึ้น จึงอนุญาต และฟังว่าทางรายพิพาทเป็นทางสาธารณะ พิพากษาให้จำเลยเปิดทาง และให้จำเลยใช้ค่าเสียหาย 4,000 บาทจำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ฟังว่า ทางรายพิพาทเป็นทางสาธารณะเช่นเดียวกับศาลชั้นต้น แต่เห็นว่า โจทก์จะเพิ่มเติมฟ้องไม่ได้เพราะขัดกับประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 180 พิพากษาให้จำเลยใช้ค่าเสียหาย 1,800 บาท
นอกนั้นยืนตามจำเลยฎีกาในข้อเท็จจริง โดยอ้างว่า ศาลชั้นต้นบังคับให้จำเลยใช้ค่าเสียหาย 4,000 บาท จึงเป็นคดีมีทุนทรัพย์เกิน 2,000 บาท จำเลยมีสิทธิฎีกาได้ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้ฟ้องขอให้บังคับจำเลยเป็นเงินเพียง 2,000 บาท และได้เสียค่าขึ้นศาลมาในจำนวนทุนทรัพย์ดังกล่าวแล้ว แม้โจทก์จะได้ขอเพิ่มเติมให้ศาลบังคับให้จำเลยใช้ค่าเสียหายตั้งแต่วันฟ้องจนคดีถึงที่สุด และศาลชั้นต้นได้อนุญาตตามคำขอนั้นก็ดี ก็ยังถือไม่ได้ว่าทุนทรัพย์แห่งคดีนี้ได้เพิ่มขึ้น เพราะมิได้มีการเรียกค่าธรรมเนียมศาลเพิ่มขึ้นตามมาตรา 150 วรรค 3แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง และการที่จะบังคับให้จำเลยชำระค่าเสียหายอันต่อเนื่องคำนวณถึงวันฟ้อง จนถึงวันชำระเสร็จตามคำพิพากษานั้น แม้โจทก์จะมิได้ขอมาศาลจะพิพากษาให้ก็ได้ และคำขอเพิ่มเติมฟ้องศาลอุทธรณ์ก็ไม่อนุญาตให้โจทก์เพิ่มเติมฟ้องจึงเป็นคดีที่ฟ้องหากันด้วยทุนทรัพย์ไม่เกิน 2,000 บาท ฎีกาจำเลยต้องห้ามตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 248
