คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยขับรถยนต์โดยสารปราศจากความระมัดระวัง โดยขับเลียงวงกว้างเกินขอบถนนเป็นเหตุให้ชน ป.บาดเจ็บสาหัส เพราะต้อทนทุกข์เวทยานานเกินกว่า ๒๐ วัน ขอให้ลงโทษตามกฎหมายลักษณะอาญามาตรา ๒๕๙ จำเลยรับว่าได้กระทำผิดจริง ไม่ขอสืบพยานต่อสู้ประการใด
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่า บาดแผลของ ป.เพียงถลอกและบวนเท่านั้น ไม่ถึงสาหัส พิพากษาจำคุก ๕วัน ปรับ ๒๕ บาท ตาม ก.ม.ลักษณะอาญามาตรา ๓๓๘ โดยลดกึ่งหนึ่งแล้ว ยกโทษจำ
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า โจทก์ฟ้องว่าจำเลยขับรถยนต์ชน ป.บาดเจ็บถึงสาหัส จำเลยก็รับสารภาพตามฟ้อง ไม่มีเหตุควรฟังเป็นอย่างอื่น พิพากษาแก้ให้จำคุก ๔ เดือนตามมาตรา ๒๕๙ โดยลดกึ่งหนึ่งแล้ว
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า คดีนี้จำเลยยอมรับสารภาพตามข้อหาไม่มีข้อต่อสู้อย่างใด จึงฟังได้ตามฟ้องโดยมิต้องสืบพยาน คำฟ้องแสดงชัดว่า ป. ได้รับบาดเจ็บสาหัส แม้ในใบชันสูตรก็ลงว่า" ถูกของแข็งกระแทกอย่างแรง ฯลฯ รักษาประมาณ ๓ สัปดาห์" ภายนอกไม่เกี่ยวถึงความบอบซ้ำภายในจะเอาฐานแผลตามใบชันสุตรมาเป็นหลักฐานว่าบาดเจ็บเล็กน้อยไม่ได้ ต้องฟังตามคำรับสารภาพของจำเลยว่า ป.ได้รับบาดเจ็บสาหัสตามฟ้อง
Result
พิพากษายืน
