คำฟ้องและคำให้การ
จำเลยกู้เงินโจทก์ๆจึงฟ้องให้จำเลยล้มละลายโดยไม่ได้กล่าวว่าการกู้เงินรายนี้จำเลยได้มอบโฉนดใว้ให้โจทก์ยึดถือพอจำเลยให้การแล้ว โจทก์ก็งดคดีล้มละลาย กลับมาฟ้องจำเลยให้ใช้เงินตามสัญญากู้ จำเลยแม้ว่าได้ชำระเงินแล้ว ศาลล่างทั้งสองตัดสินให้จำเลยใช้เงินตามฟ้อง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา (๑) ศาลให้จำเลยสืบพะยานก่อน (๒) ศาลรับฟังพะยานนอกประเด็น (๓) โจทก์ฟ้องคดีล้มละลายไม่ได้กล่าวว่าจำเลยมอบโฉนดเป็นประกันแต่มาในคดีนี้โจทก์กลับบอกว่าได้รับโฉนดจากจำเลยเป็นประกัน ศาลไม่ควรรับไว้พิจารณา
ศาลฎีกาเห็นว่าฎีกาข้อ (๑) - (๒) นั้นไม่ได้เถียงกันมาแต่ขั้นแรก จะมาเถียงในขั้นฎีกาไม่ได้ ส่วนฎีกาข้อ (๓) นั้นเห็นว่าไม่เป็นประเด็นสำคัญในคดี เพราะโจทก์ในคดีล้มละลายคงถือว่าไม่ใช่เจ้าหนี้ที่มีประกัน จึงไม่จำเป็นต้องกล่าวถึงโฉนด และจำเลยก็รับรู้อยู่แล้วว่าโจทก์ยึดถือโฉนดของตนใว้ จึงตัดสินยืนตามศาลล่าง(พรหม-พิพาก-วิชัย)พระ+ - พระ+ -
