คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า สิบตำรวจเอกวิชัยเป็นผู้ประมูลซื้อที่ดินได้จากการขายทอดตลาดทรัพย์ของนายทองจำเลยของศาลจังหวัดระยองแทนโจทก์ได้แถลงขอให้ศาลโอนที่ดินเป็นชื่อของโจทก์ โจทก์จะเข้าครอบครองแต่ถูกจำเลยขัดขวาง ขอให้ศาลแสดงว่าที่ดินเป็นของโจทก์จำเลยให้การว่าที่พิพาทเป็นของจำเลยที่ 1 จำเลยที่ 1 ขายที่พิพาทตอนเหนือให้จำเลยที่ 2 ฯลฯศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับว่าที่พิพาทเป็นของโจทก์ทั้งสอง ให้จำเลยออกจากที่พิพาทจำเลยฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่าสิบตำรวจเอกวิชัยมิได้ซื้อที่ดินพิพาท(ที่ดินมือเปล่า) จากการขายทอดตลาดแทนโจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อสิบตำรวจเอกวิชัยเป็นผู้ซื้อที่พิพาทได้จากการขายทอดตลาดตามคำสั่งศาลโดยสุจริต สิทธิของสิบตำรวจเอกวิชัยย่อมเป็นไปตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1330 กล่าวคือ จำเลยจะกล่าวอ้างว่าที่พิพาทเป็นของจำเลย มิใช่เป็นของนายทองลูกหนี้ตามคำพิพากษาหาได้ไม่ ที่พิพาทต้องตกเป็นของสิบตำรวจเอกวิชัย
ปัญหาต่อไปจึงมีว่า โจทก์ซึ่งเป็นผู้ซื้อที่พิพาทจากสิบตำรวจเอกวิชัยอีกต่อหนึ่ง แต่การซื้อขายระหว่างโจทก์กับสิบตำรวจเอกวิชัยไม่ได้กระทำตามแบบที่กฎหมายกำหนดไว้ โจทก์จะมีสิทธิฟ้องขับไล่จำเลยได้หรือไม่ ในเมื่อที่พิพาทเป็นที่มือเปล่า ไม่มีหนังสือสำคัญแสดงกรรมสิทธิ์แต่อย่างใด ปัญหานี้ที่ประชุมใหญ่ศาลฎีกามีมติว่า โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลยได้ เพราะถือว่าโจทก์ได้สืบสิทธิของสิบตำรวจวิชัยที่มีอยู่ตามมาตรา 1330 ข้างต้นพิพากษายืน
