คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าวันที่ 23 ธันวาคม 2497 เวลากลางคืนหลังเที่ยงจำเลยใช้ปืนลูกซองพกสั้นยิงนายสงบ 1 นัดถูกขาขวาเป็นบาดเจ็บโดยเจตนาจะฆ่าหากกระสุนปืนไม่ถูกที่สำคัญจึงไม่ตาย ขอให้ลงโทษจำเลยปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาลงโทษจำคุกจำเลย 10 ปี ตาม มาตรา 249, 60จำเลยอุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าฟ้องของโจทก์ที่ว่าเกิดเหตุวันที่ 23 ธันวาคม 2497 เวลากลางคืนหลังเที่ยง นั้นชัดเจนอยู่แล้วว่าเป็นเวลากลางคืนก่อน 24.00 น.ของวันที่ 23 ธันวาคม 2497 คำว่าหลังเที่ยงย่อมเข้าใจได้ว่าหลังเที่ยงวันคืนหลัง 12.00 น.ของวันนั้นไม่มีอะไรที่จะทำให้เข้าใจเป็นหลังเที่ยงคืนวันที่จำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่าโดยปกติปืนเป็นเครื่องประหารที่ร้ายแรงอยู่แล้วเฉพาะคดีเรื่องนี้บาดแผลของนายสงบมีประกอบอยู่ซึ่งผู้ชัณสูตรบาดแผลยืนยันว่าบาดแผลเช่นนี้ถ้าถูกในที่สำคัญเช่นที่บริเวณหน้าอกก็อาจทำให้ถึงตายได้จำเลยจึงต้องเป็นผิดฐานพยายามฆ่าคนจึง
Result
พิพากษายืน
