คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าจำเลยซื้อเปลือกไม้แสม ๑๒๐๐ มัดจากโรงทำฟืนขายที่ตำบลตันหยงกาโบย เพื่อเอาไปจำหน่ายแลไม่ได้เสียค่าภาคหลวง โจทก์จึงขอให้ลงโทษจำเลยตาม พ.ร.บ.รักษาป่า พ.ศ.๒๔๕๖ แลกฎข้อบังคับวางระเบียบวิธีจัดการรักษาป่า พ.ศ.๒๔๕๖ ข้อ ๖-๑๖ กับให้ริบของกลาง
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า จำเลยจะมีผิดก็ต่อเมื่อปรากฎว่าจำเลยเป็นผู้ตัดฟันชักลากไม้หวงห้ามจากป่าเพื่อเอาไปขายเรื่องนี้เพียงแต่จำเลยซื้อเปลือกไม้แสมซึ่งเป็นไม้หวงห้ามจากโรงทำฟืนเพื่อเอาไปจำหน่ายเป็นสินค้าเท่านั้น จำเลยยังไม่มีผิด
Result
จึงพิพากษายกฟ้อง ยืนตามศาลล่าง
