คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๒๔ มกราคม ๒๕๐๗ เวลากลางคืน มีคนร้ายทำการปล้นทรัพย์นายเม้ง แซ่เต็ง ได้อาวุธปืนเดี่ยวลูกกรดยาวของนายเซ้ง แซ่เต็ง ซึ่งฝากนายเม้งไว้ไปวันที่ ๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๐๗ อาวุธปืนดังกล่าวอยู่ในความครอบครองของจำเลยกับพวก โดยจำเลยกับพวกเอาไปจำนำนายนวล แสงพุ่มพงษ์ไว้ ทั้งนี้ เมื่อระหว่างวันที่ ๒๔ มกราคม ๒๕๐๗ ถึงวันที่ ๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๐๗ จำเลยกับพวกได้บังอาจร่วมกันรับเอาอาวุธปืนของนายเซ้งที่ถูกคนร้ายปล้นเอาไปไว้ โดยจำเลยรู้ว่าเป็นทรัพย์ที่ได้มาโดยการกระทำความผิดฐานปล้นทรัพย์ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๕๗ คืนของกลางให้เจ้าทรัพย์ ศาลชั้นต้นฟังว่า จำเลยเป็นคนพูดและจำนำปืนของกลางไว้กับนายนวลโดยรู้ว่าเป็นทรัพย์ที่ได้มาโดยการกระทำผิดฐานปล้นทรัพย์พิพากษาจำคุกจำเลย ๓ ปี ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๕๗
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า กรณีเป็นที่สงสัยไม่แน่แก่ใจว่าจำเลยเป็นผู้กระทำผิดดังฟ้องพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลชั้นต้นให้ยกฟ้องโจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาโดยที่ประชุมใหญ่เห็นว่า การที่นายปรุงนำปืนของกลางมาจำนำจำเลยจำเลยไม่มีเงินจึงพานายปรุงไปจำนำปืนกับนายพู ระหว่างทางพบนายนวลจึงจำนำปืนกับนายนวลโดยจำเลยร่วมเจรจาด้วย เช่นนี้ เป็นการช่วยจำหน่ายตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๓๕๗ โจทก์บรรยายฟ้องตอนหนึ่งว่า จำเลยนี้กับพวกได้นำเอาอาวุธปืนดังกล่าวไปจำนำนายนวล แสงพุ่มพงษ์ เป็นการบรรยายถึงการกระทำที่อ้างถึงจำเลยกระทำช่วยจำหน่ายอยู่ในตัวแล้ว แม้ตอนต่อไปโจทก์จะบรรยายสรุปการกระทำของจำเลยว่า ทั้งนี้ จำเลยกับพวกได้บังอาจรร่วมกันรับเอาอาวุธปืน เป็นทำนองจำเลยรับไว้ ก็ไม่ทำให้การกระทำของจำเลยและความหมายข้างต้นที่โจทก์บรรยายฟ้องเสียไป
Result
พิพากษากลับคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้บังคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
