เนื้อความคำพิพากษา
คดีนี้ศาลเดิมแลศาลอุทธรณ์ตัดสินต้องกันในข้อให้ลงโทษจำเลย ส่วนการจำแทนนั้นศาลอุทธรณ์แก้ศาลเดิม เพราะโจทย์ขอแต่เพียงให้ใช้ทรัพย์อย่างเดียวเท่านั้น โจทย์ฎีกาเปนข้อกฎหมายว่า แม้โจทย์จะมิได้ร้องขอให้จำแทนก็ดี ศาลมีอำนาจสั่งให้จำแทนได้ ฎีกาตัดสินว่า การบังคับให้ใช้ทรัพย์ในการกระทำผิดทางอาญานั้น ถึงในกฎหมายอาญา ม.๙๒ จะให้กระทำดุจม.๑๘.๑๙.๒๐ ก็ดี แต่ในดคีนี้โจทย์ขอให้ใช้ทรัพย์อย่างเดียวเท่านั้น ซึ่งเปนคำขอในทางแพ่ง แลอีกประการหนึ่งในการใช้ทรัพย์เจ้าทรัพย์ย่อมมีสิทธิตามพ.ร.บ. เพิ่มเติมวิธีพิจารณาอาญา ร.ศ. ๑๒๖ ม. ๕ - ๖ ที่โจทย์จะให้สั่งจำแทนไปทีเดียวนั้นเปนการตัดสิทธิของเจ้าทรัพย์ที่มีอยู่ให้สูญไป จึงตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์ แต่ไม่ตัดสิทธิที่เจ้าทรัพย์จะร้องขอต่อไป
