คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าโจทก์ได้ขายฝากที่ดินมีโฉนดให้แก่จำเลยเมื่อวันที่ 17 มีนาคม 2493 มีกำหนด 1 ปี ก่อนครบกำหนดในสัญญาโจทก์จำเลยได้ตกลงจะไปไถ่ถอนกันในวันที่ 17 มีนาคม 2494 แต่ในวันนั้นไม่สามารถไถ่ถอนได้เพราะเจ้าพนักงานที่ดินแจ้งว่าที่ดินถูกอายัดจึงเลื่อนไปวันที่ 19มีนาคม 2494 ถึงวันนัดจำเลยบิดพลิ้วไม่ไปตามสัญญา วันหลังต่อมาได้นัดอีกจำเลยก็ไม่ไป จึงขอให้บังคับให้จำเลยรับไถ่ถอนที่พิพาทจำเลยต่อสู้ว่าวันที่ 17 มีนาคม 2494 โจทก์ไม่มีเงินมาไถ่จึงเลื่อนไปวันที่ 19 มีนาคม 2494 แต่โจทก์ก็ไม่ไปตามกำหนดจึงหมดสิทธิไถ่คืนศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยรับไถ่ถอนแล้วคืนโฉนดให้โจทก์ไปจำเลยอุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่าในวันที่ 17 มีนาคม 2494 โจทก์จำเลยได้ไปยังหอทะเบียนที่ดินเพื่อทำการไถ่ถอนการขายฝากแต่โอนกันไม่ได้เพราะที่ดินถูกกองหมายอายัดไว้ ต่อมาโจทก์จำเลยนัดไปไถ่ถอนกันในวันที่ 19 อีก แต่ก็ไม่ได้ไถ่ถอนกัน ภายหลังโจทก์มีหนังสือนัดจำเลย ๆ ปฏิเสธ
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าสัญญาขายฝากครบกำหนด 1 ปี ในวันที่ 17 มีนาคม 2494 เมื่อโจทก์ได้ใช้สิทธิขอไถ่ถอนในวันนั้นย่อมไถ่ได้ ส่วนการแก้โฉนดกันไม่ได้นั้นไม่ใช่เป็นความผิดของฝ่ายใดจำเลยต้องยอมให้ไถ่ ฉะนั้นศาลฎีกาจึง
Result
พิพากษายืน
