คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ศาลพิพากษาว่าที่ดินเป็นของโจทก์ ห้ามจำเลยเกี่ยวข้องจำเลยให้การว่าที่พิพาทเป็นของบิดามารดาจำเลย บิดาจำเลยยกให้จำเลยและจำเลยครอบครองตลอดมาศาลชั้นต้นพิพากษาว่าโจทก์จำเลยเป็นเจ้าของที่พิพาทคนละครึ่งจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นสืบพยานคู่ความเกี่ยวกับสัญญาซื้อขายที่พิพาท แล้วพิพากษาใหม่จำเลยฎีกาข้อเท็จจริงฟังได้ว่า เมื่อสืบพยานโจทก์จำเลยเสร็จแล้ว โจทก์ส่งอ้างสัญญาซื้อขายที่พิพาทโดยอ้างว่าเพิ่งค้นพบจำเลยค้านว่าเอกสารนี้โจทก์ไม่ได้ยื่นบัญชีระบุพยานและจำเลยไม่มีโอกาสสืบหักล้าง แต่ศาลเห็นว่าเพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม ให้ถือว่าเป็นพยานเอกสารที่เรียกมาจากโจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าที่ศาลชั้นต้นสั่งรับเอกสารดังกล่าว ก็โดยอาศัยอำนาจตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 86 วรรคท้าย และโดยเหตุเอกสารนี้เป็นพยานหลักฐานอันเกี่ยวกับประเด็นในคดี แม้โจทก์จะส่งยื่นขัดต่อประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 88 ศาลชั้นต้นก็เห็นว่า เพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรมจึงสั่งรับไว้ คำสั่งศาลชั้นต้นดังกล่าวเป็นการปฏิบัติไปโดยชอบ แต่การที่ศาลจะรับฟังเอกสารนี้เป็นพยานเพิ่มเติมก็ต้องให้โอกาสแก่คู่ความในอันที่จะใช้สิทธิเกี่ยวด้วยกระบวนพิจารณาเช่นว่านั้น โดยเฉพาะเอกสารนี้จำเลยยังคัดค้านอยู่ว่าไม่มีโอกาสสืบหักล้างศาลจึงไม่ควรด่วนวินิจฉัยคดีไปในชั้นนี้ที่ศาลอุทธรณ์ให้ศาลชั้นต้นสืบพยานคู่ความเสียก่อนแล้วพิพากษาใหม่นั้นชอบแล้ว
Result
พิพากษายืน
